O wiele ważniejsze są sprawy płacowe i możliwość rozwoju zawodowego oraz kształcenia na koszt pracodawcy. Motywowanie to ciągły proces, który trzeba systematycznie weryfikować. Dzięki temu służy strategii i rozwojowi przedsiębiorstwa.
Do głównych czynników motywujących należą: wynagrodzenie, warunki pracy, rozwój zawodowy oraz osobisty sukces. Siła ich wpływu na motywację zmienia się z poziomem wykształcenia, rodzajem wykonywanej pracy oraz pozycją pracownika w firmie: im niższe wykształcenie, mniej skomplikowana praca czy dalsze miejsce w hierarchii, tym większą rolę odgrywa poziom zarobków. U lepiej wykształconych, wykonujących bardziej odpowiedzialne zadania i stojących wyżej w strukturze, bardziej motywujące są bodźce pozapłacowe, np. zdobywanie wiedzy, możliwość samorealizacji, awans zawodowy, zwiększenie samodzielności i zakresu odpowiedzialności oraz prestiż samego stanowiska.
Preferencje zmieniają się także z wiekiem i stażem pracy. Dla młodych rozpoczynających karierę zawodową najważniejsze będzie: wykonywanie ciekawych zadań i perspektywy rozwoju, korzystanie z nowoczesnych narzędzi, dobre relacje w firmie oraz regularna informacja od szefów o wynikach ich pracy. Z kolei dla osób z kilkuletnim stażem kluczowe są: atrakcyjny pakiet wynagrodzeń i świadczeń, możliwości awansu, samodzielność oraz stabilność zatrudnienia.
Młodzi mogą być też bardziej zainteresowani dofinansowaniem szkoleń czy bezpłatnymi zajęciami sportowo-rekreacyjnymi. Zazwyczaj starsi etatowcy preferują rozszerzony pakiet medyczny, dodatkowe ubezpieczenia czy programy emerytalne.
Motywowanie obejmuje więc wiele narzędzi i działań, które zakład może wdrożyć, znając swoje strategiczne cele, uniwersalne zasady, preferencje pracowników oraz sytuację rynkową. Inne działania będą właściwe w czasie kryzysu, a inne, gdy rynek się ożywia.
