Zakup nieruchomości inwestycyjnej wymaga jej weryfikacji pod kątem przydatności do zrealizowania zamierzenia budowlanego czy też innego projektu. Te czynności sprawdzające określa się w praktyce mianem audytu nieruchomości, który przybiera dwie zasadnicze postacie: audyt techniczny (będący oceną, czy nieruchomości pod kątem projektowym da się wykorzystać dla zamierzenia) oraz audyt prawny. Niniejszy artykuł poświęcony jest temu drugiemu.
Zagadnienie audytu nieruchomości zyskuje na aktualności w związku ze zmieniającymi się regulacjami dotyczącymi planowania przestrzennego. Przeznaczenie planistyczne nieruchomości ma bowiem kluczowe znaczenie dla oceny potencjału inwestycyjnego nieruchomości. Idealnie, gdyby audyt nieruchomości – zarówno techniczny, jak i prawny – przeprowadzano przed zakupem nieruchomości oraz gdyby oba odbywały się równolegle. Taka rekomendacja nie dotyczy wyłącznie tzw. wielkich przedsięwzięć, lecz wynika ze stopnia skomplikowania planowanej inwestycji. Inwestor, szacując ryzyka, nie powinien z audytu rezygnować. Ustalenie uwarunkowań planistycznych sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia zgodności planów inwestycyjnych z planem ogólnym, planem miejscowym i decyzjami lokalizacyjnymi.