Ustawa o rachunkowości pozwala zaliczyć do wartości niematerialnych i prawnych koszty zakończonych prac rozwojowych prowadzonych przez spółkę na własne potrzeby, jeżeli spełnione są ustawowe przesłanki dotyczące identyfikowalności produktu lub technologii, ich technicznej przydatności oraz przewidywanego pokrycia kosztów przyszłymi korzyściami ekonomicznymi. Koszty te ujmuje się więc nie jako środek trwały, lecz jako odrębną kategorię aktywów niematerialnych, a następnie odpisuje w czasie przez okres ekonomicznej użyteczności rezultatów prac, nie dłuższy co do zasady niż pięć lat.