Koszty a niezamortyzowane inwestycje w wynajmowanym lokalu

Tak wynika z interpretacji Izby Skarbowej w Łodzi z 21 maja 2012 r. (IPTP-B3/423-69/12-2/PM).

Podatnik wynajął lokal użytkowy na prowadzenie działalności bankowej. Zgodnie z umową najmu, podatnik poniósł koszty adaptacji i remontu lokalu, kwalifikując je jako koszty inwestycji w obcym środku trwałym podlegające amortyzacji dla potrzeb podatkowych. Po pewnym czasie podatnik wypowiedział umowę najmu i przeniósł prowadzoną działalność bankową do innego, tańszego lokalu.

Koszty adaptacji i remontu poprzedniego lokalu nie uległy jednak całkowitej amortyzacji. W związku z tym podatnik zadał organowi podatkowemu pytanie czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym (remont i adaptacja lokalu użytkowego).

Izba Skarbowa w Łodzi odpowiedziała na nie negatywnie. Uznała, że rozwiązanie umowy najmu nie daje prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym. W takim przypadku jedyną formą rekompensaty dla podatnika-najemcy może być zwrot poniesionych nakładów po zakończeniu umowy najmu w ramach rozliczenia z wynajmującym.

W odpowiedzi udzielonej podatnikowi przyznano, że z art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o CIT wynika, że kosztami uzyskania przychodów są straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych w części niepokrytej odpisami amortyzacyjnymi, jeżeli utrata przydatności gospodarczej tych środków nie nastąpiła na skutek zmiany rodzaju działalności. W ocenie Izby, niezamortyzowany koszt remontu i adaptacji lokalu użytkowego nie stanowi jednak w omawianej sytuacji kosztu uzyskania przychodów.

Organ uznał, że nie ma tu mowy o „stracie”, ponieważ rozwiązanie umowy najmu nastąpiło z inicjatywy podatnika. Jego zdaniem w omawianej sytuacji nie dochodzi do „likwidacji” środka trwałego, przez co należy rozumieć jego „fizyczną” likwidację (np. poprzez zniszczenie). Organ stwierdził ponadto, że niezamortyzowana część inwestycji w obcy środek trwały nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu z uwagi na brak związku z przychodem podatnika, gdyż dochodzi do zaprzestania wykorzystywania danego środka w działalności gospodarczej podatnika.

Przemysław Antas starszy konsultant w dziale prawnopodatkowym PwC, aplikant radcowski

Na wstępie warto zauważyć, że kwestia rozważana przez Izbę Skarbową w Łodzi została zasadniczo rozstrzygnięta uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2012 r. (II FPS 2/12).

NSA stwierdził, że strata powstała w wyniku likwidacji środka trwałego, jeżeli nie nastąpiła utrata jego przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, może stanowić koszt uzyskania przychodu. NSA w ustnych motywach swojego rozstrzygnięcia wskazał, że pojęcie „straty” należy rozumieć szeroko – w tym przypadku nie chodzi jedynie o fizyczną likwidację środka trwałego.

Sąd zwrócił uwagę, że w każdym przypadku należy jednak badać związek niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym z przychodem podatnika lub zabezpieczeniem czy zachowaniem, źródła tego przychodu.W tym kontekście należy stwierdzić, że omawiana interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi nie jest prawidłowa w zakresie, w jakim uznaje, że stratą powstałą na skutek likwidacji środka trwałego jest tylko jego fizyczna destrukcja.

Niemniej, organ podatkowy słusznie wziął pod rozwagę związek pomiędzy likwidacją środka trwałego a przychodem podatnika. Wydaje się jednak, że stanowisko izby nie jest w tym zakresie prawidłowe.