Odrębne potraktowanie dodatkowych kosztów obciążających najemców z tytułu korzystania przez nich z mediów byłoby sztucznym dzieleniem usługi najmu. Podobne stanowisko wyraża Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), rozstrzygnął kwestię, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych należy traktować jako pojedyncze świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń. Trybunał stwierdził w nim, że w tym przypadku (do usług pomocniczych) stosuje się te same zasady opodatkowania co do usługi zasadniczej. Usługę należy więc uznać za usługę pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz środek do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.
Reasumując, obciążanie najemców lokali kosztami eksploatacyjnymi (tj. energii elektrycznej, ciepłej i zimnej wody, centralnego ogrzewania, usuwania nieczystości płynnych i stałych) opodatkowane jest w sposób właściwy dla usług wynajmu tych lokali. Dla lokali mieszkalnych należy zatem zastosować zwolnienie z VAT, a dla lokali użytkowych – stawkę 23 proc. (tak Izba Skarbowa w Bydgosz- czy w interpretacji z 5 grudnia 2012 r., ITPB1/415-1009d/12/AD).
Podsumowanie
Z powołanych przepisów wynika, że zwolnieniu z VAT podlegają usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. Ze zwolnienia tego ustawodawca wyłączył jednak usługi sklasyfikowane w PKWiU pod symbolem 55 „Usługi związane z zakwaterowaniem". Usługi te, jako wymienione w załączniku nr 3 do ustawy, podlegają opodatkowaniu VAT według stawki 8 proc.
Zastosowanie stawki 23 proc. konieczne będzie w przypadku, gdy podnajem nie będzie związany z zakwaterowaniem osób fizycznych na jakikol- wiek cel (turystyczny, służbowy, pracowniczy, biznesowy, itp.).
Autor jest radcą prawnym, wspólnikiem zarządzającym w Kancelarii Radców Prawnych Legitus s.c.
WNIOSEK
Aby unikać wątpliwości w stosowaniu odpowiedniej stawki, należy w szczególności:
- dokładnie sklasyfikować usługi najmu, np. jako „usługi związane z zakwaterowaniem" i ten symbol wskazywać w fakturach VAT; ten rodzaj usług należy również wykazać w PKD,
- w umowach podnajmu należy wskazywać, że zawierane są one w celu mieszkaniowym albo zakwaterowania bądź innym usługowym, a w przypadku zawierania umów podnajmu ze spółkami lub innymi jednostkami organizacyjnymi należy wskazać, że lokal będzie wykorzystywany na zakwaterowanie jej pracowników,
- całość kwoty otrzymywanej od najemcy (czynsz oraz dodatkowe opłaty eksploatacyjne) należy opodatkować tą samą stawką VAT.
Obrót w ustawie i dyrektywie
Zgodnie z tym przepisem obrotem jest kwota należna, która obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem wynagrodzenia czy zapłaty, które jest należne sprzedawcy z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (DzUrz UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Stosownie do art. 73 tej Dyrektywy, podstawą opodatkowania jest wszystko to, co stanowi wynagrodzenie (zapłatę), które dostawca towarów lub świadczący usługi otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy, klienta lub osoby trzeciej z tytułu wykonanych czynności, łącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takich dostaw. Artykuł 73 Dyrektywy posługuje się pojęciem zapłaty (wynagrodzenia), którą dostawca lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać, a ustawodawca polski stanowi o obrocie, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Mimo różnic w nazewnictwie należy uznać, że pojęcia te sobie odpowiadają.