Każdy, kto prowadzi działalność agroturystyczną, ma możliwość wyboru, w jakiej formie chce płacić podatek fiskusowi. Podstawowa to rozliczanie się według stawek ze skali podatkowej (18 i 32 proc.).
Gdy podatnik uzyskuje przychody jedynie z wynajmu pokoi i robi to poza działalnością gospodarczą – może wybrać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych ze stawką 8,5 proc. (zob. pisma Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 26 października 2010 r., ITPB1/415-757/10/AD i z 29 września 2010 r., ITPB1/415-672/10/ WM).
Różne możliwości
Natomiast podatnicy prowadzący działalność agroturystyczną w ramach działalności gospodarczej (i niespełniający warunków do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania PIT) mogą rozliczać się według stawek ze skali podatkowej albo 19-proc. stawką liniową. W obu przypadkach podatek zapłacą od dochodu (czyli przychodu pomniejszonego o koszty jego uzyskania).
Mogą zdecydować się również na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych (od przychodów ze świadczenia usług związanych z zakwaterowaniem wynosi on 17 proc., podatek płaci się od przychodu, nie ma możliwości odliczenia kosztów podatkowych) lub kartę podatkową.
Ta ostatnia forma opodatkowania przewidziana jest dla usług hotelarskich polegających na wynajmie pokoi gościnnych i domków turystycznych (w tym też wydawaniu posiłków), jeżeli łączna liczba pokoi (w tym także w domkach turystycznych) nie przekracza 12. Usługi te można prowadzić przy zatrudnieniu nie więcej niż dwóch pracowników lub dwóch pełnoletnich członków rodziny, nie wyłączając małżonka. Co istotne, stawkę podatku ustala w tym przypadku na dany rok podatkowy naczelnik urzędu skarbowego (nie zależy ona od wysokości uzyskiwanych dochodów, ale od rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby zatrudnionych pracowników oraz liczby mieszkańców miejscowości, na terenie której prowadzi się działalność).