Wynika to z samego istnienia tych stałych miejsc prowadzenia działalności zagranicznej firmy w Polsce (bez znaczenia, czy mają one związek z wykonywanymi transakcjami, czy nie). W rezultacie, co do zasady, to ta firma (jako dostawca towarów czy usługodawca) byłaby zobowiązana do rozliczenia VAT od tych transakcji w Polsce.
Według zmienionych przepisów zagraniczna firma nie będzie miała, co do zasady – obowiązku rozliczenia polskiego VAT od tego typu transakcji (oczywiście o ile jedno lub więcej stałych miejsc prowadzenia przez nią działalności w Polsce nie będzie uczestniczyło w tych transakcjach). W rezultacie podatek ten może być rozliczony przez polskiego nabywcę. [/ramka]
Zmiana ta powinna więc znacznie uprościć rozliczenie VAT podatnikom zagranicznym nieposiadającym w Polsce siedziby, ale posiadającym tu jedno lub więcej stałych miejsc prowadzenia działalności.
[srodtytul]Dodatkowa definicja podatnika[/srodtytul]
Od 1 stycznia 2010 r. w art. 28a ustawy o VAT pojawi się dodatkowa, „pomocnicza” (do podstawowej zawartej w art. 15 ustawy o VAT) definicja podatnika, używana wyłącznie na potrzeby nowych zasad ustalania miejsca świadczenia usług, określonych w rozdziale 3, dziale V tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez podatnika należy rozumieć:
- podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na jej cel czy rezultat, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
- osobę prawną niebędącą podatnikiem w rozumieniu powyższego punktu, która jest zidentyfikowana dla celów podatku lub podatku od wartości dodanej.
Celem tego przepisu jest zatem zwiększenie zakresu przypadków (w stosunku do regulacji obowiązujących obecnie), w których miejscem świadczenia (i opodatkowania) usług jest miejsce, w którym usługobiorca będący podatnikiem ma siedzibę.
Co więcej, zastosowana definicja pozwoli lepiej te przypadki określić.
[i]Autor jest doradcą podatkowym, starszym konsultantem w Zespole Podatków Pośrednich Deloitte[/i]
[ramka][b]Komentuje Tomasz Siek, doradca podatkowy, menedżer w Zespole Podatków Pośrednich Deloitte[/b]
Analizując definicję stałego miejsca prowadzenia działalności oraz jeden z aspektów praktycznego jej zastosowania, warto zwrócić uwagę na wątpliwość, która może pojawić się w sytuacji, gdy stałe miejsce prowadzenia działalności będzie ulokowane w danym kraju na ograniczony czas.
Przykładowo, gdy wykonanie projektu informatycznego lub inżynieryjnego (np. uruchomienie nowej linii produkcyjnej) w Polsce przez zagraniczną firmę będzie wymagać tylko kilkumiesięcznego utrzymania odpowiednich zasobów technicznych oraz ludzkich.
W związku z tym mogą być trudności z określeniem ram czasowych, które pozwolą stwierdzić, że dany podmiot wystarczająco długo używa tych zasobów w sposób stały, powtarzalny, nieprzemijający.
Niestety, dotąd ani organy podatkowe, ani sądy nie rozważały szerzej tej kwestii. Trudno też wskazać przesłanki pozwalające określić długość okresu, który jest niezbędny do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności.[/ramka]
