Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z 21 listopada 2011 r. (II PK 48/11).
Stan faktyczny
W umowie zawartej z pracownikiem pracodawca zobowiązał się do sfinansowania mu studiów, a zatrudniony – do przepracowania w jego zakładzie trzech lat po zakończeniu nauki. W przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę z winy podwładnego, miał obowiązek zwrócić dofinansowanie.
Przed upływem trzech lat od zakończenia studiów doszło do zakończenia współpracy z winy pracownika. W związku z tym pracodawca wystąpił o zwrot dofinansowania. Podwładny odmówił, podnosząc nieważność umowy o dofinansowanie.
Rozstrzygnięcie
Sąd rejonowy uznał zasadność żądania zwrotu dofinansowania i zasądził na rzecz pracodawcy żądaną kwotę. Sąd drugiej instancji oddalił apelację pracownika i podtrzymał wyrok. Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego.
SN uznał ważność umowy o dofinansowanie. Taka umowa, przewidująca obowiązek przepracowania określonego czasu na rzecz pracodawcy, nie jest sprzeczna z prawem ani zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z zasadą swobody umów może być skutecznie zawarta.