Artykuł 167
2
k.p. nakłada jedynie na szefa obowiązek dania zatrudnionemu do czterech dni urlopu rocznie, nawet jeśli jego termin nie został z nim wcześniej uzgodniony. Prawo do tych czterech dni wygasa z końcem roku kalendarzowego i nie sumuje się z czterema dniami na żądanie, do których pracownik nabywa prawo z początkiem następnego roku.
Z kolei w myśl art. 25 § 1 zdanie drugie k.p., jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy, szef może w tym celu zatrudnić inną osobę na umowę o pracę na czas określony, obejmujący czas tej absencji. Umowa na zastępstwo to rodzaj umowy o pracę na czas określony. Rozwiąże się z mocy prawa z upływem nieobecności zastępowanego.
Ze względu na terminowy charakter tego kontraktu zatrudnieni na nim nie korzystają z niektórych kodeksowych uprawnień pracowniczych.
Przykładowo nie stosuje się do nich zasady, w myśl której zawarcie kolejnej umowy na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły angaż na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy nie przekroczyła miesiąca (art. 25