Niezdolność do pracy musi wynikać z zaświadczenia

[b]11 lutego pracownica przestała pobierać świadczenie rehabilitacyjne. Poinformowała nas, że będzie starała się o rentę, w związku z czym wystawialiśmy jej Rp-7, ale nie wiem, czy wniosek już został złożony w ZUS.

Czy informację o staraniu się o rentę można potraktować jako pewnik, że pracownica jest niezdolna do pracy, czy też na potwierdzenie tego od 12 lutego powinna przedłożyć zwolnienie lekarskie? A może powinna zostać przez nas skierowana do lekarza medycyny pracy, który orzeknie o niezdolności do pracy? [/b]– pyta czytelnik.

Okoliczność starania się przez pracownika o rentę z tytułu niezdolności do pracy nie oznacza, że jest on do pracy niezdolny.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 [link=http://akty-prawne.rp.pl/Dokumenty/Ustawy/2009/DU2009Nr153poz1227.asp]ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (DzU z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.[/link], dalej ustawa emerytalna) oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia:

- daty powstania niezdolności do pracy,

- trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy,

- związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,

- trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do samodzielnej egzystencji,

- celowości przekwalifikowania zawodowego dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik ZUS.

[srodtytul]Potrzebne orzeczenie[/srodtytul]

Zatem niezdolność do pracy zostanie dopiero stwierdzona przez lekarza orzecznika ZUS. To orzeczenie (lub orzeczenie komisji lekarskiej w przypadku wniesienia sprzeciwu wobec orzeczenia lekarza orzecznika) będzie następnie stanowiło dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie emerytalnej.

Pracodawca nie powinien z góry zakładać, że skoro uzyskał nieoficjalną informację o podjętych przez pracownika działaniach w celu uzyskania renty, to jest on niezdolny do pracy. Może się bowiem zdarzyć, że lekarz orzecznik ZUS jej nie stwierdzi.

[srodtytul]W trakcie postępowania[/srodtytul]

Do czasu potwierdzenia niezdolności do pracy w postępowaniu przed ZUS pracownik, po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, powinien zależnie od stanu zdrowia albo

[b]1.[/b] stawić się do pracy i w takim wypadku musi – zgodnie z art. 229 § 2 [link=http://akty-prawne.rp.pl/Dokumenty/Ustawy/1995_99/DU1998Nr%2021poz%20%2094.asp]kodeksu pracy[/link] – wobec niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, poddać się kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku, albo

[b]2.[/b] przedłożyć pracodawcy zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy; przedłożenie tego dokumentu będzie stanowiło w takim wypadku podstawę usprawiedliwienia nieobecności pracownika w pracy, zgodnie z § 3 pkt 1 [link=http://akty-prawne.rp.pl/Dokumenty/Rozporzadzenia/1996/DU1996Nr%2060poz%20281.asp]rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (DzU nr 60, poz. 281 ze zm.)[/link].

Niestawienie się przez pracownika do pracy lub nieprzedstawienie odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego może być traktowane nawet jako naruszenie przez niego obowiązków.

[ramka][b]Będzie odprawa [/b]

Jeśli pracownikowi zostanie przyznana renta z tytułu niezdolności do pracy i strony rozwiążą umowę o pracę, wówczas firma musi wypłacić odprawę pieniężną w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.

Taki obowiązek wynika z art. 92[sup]1[/sup] § 1 [link=http://akty-prawne.rp.pl/Dokumenty/Ustawy/1900_89/DU1974Nr%2024poz%20141.asp]kodeksu pracy[/link]. Trzeba go zrealizować wobec podwładnego, który spełnia warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury i którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę.[/ramka]

[i]Autor jest aplikantem radcowskim, ekspertem w zakresie prawa pracy w Kancelarii Prawnej Gessel[/i]

[ramka][b]Czytaj też:[/b]