Zlecenie może być angażem nawet, gdy strony o tym nie wiedzą

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

Ustawa o transporcie drogowym nie formułuje na własny użytek definicji pracownika. Dlatego należało się odwołać do art. 2 kodeksu pracy, z którego wynika, że pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Zatem nie jest nim osoba wykonująca określone czynności na rzecz innej osoby na podstawie umowy cywilnoprawnej.

Jednakże czynnikiem decydującym o uznaniu osoby fizycznej za pracownika jest ustalenie, czy była ona stroną stosunku pracy. Dlatego w celu ustalenia, czy w danej sytuacji wystąpiły przesłanki składające się na kodeksowe pojęcie „pracownik", należy łącznie traktować definicje ustawowe z art. 2 i art. 22 § 1 k.p. Dokonując kwalifikacji prawnej umowy, należy również uwzględnić okoliczności istniejące w chwili jej zawierania.

W sprawie nie było dokumentu, na podstawie którego sąd mógłby ustalić istotne postanowienia umowy będącej podstawą zatrudnienia. Nie było też innych dowodów, np. potwierdzenia odprowadzenia obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne, które w sposób pośredni potwierdziłyby charakter umowy. Stąd NSA przychylił się do wniosków sądu I instancji, który odwołując się do wyjaśnień skarżącego, uznał, że zamiarem stron było zawarcie umowy-zlecenia.