Dłużej niż osiem godzin, ale z pauzą

Pozwala na to mieszany system czasu pracy, który łączy równoważny z przerywanym.

Dzięki temu rozwiązaniu, stosując maksymalnie pięciogodzinną przerwę, można jednocześnie w niektórych dniach tygodnia wydłużyć dobowy wymiar czasu pracy do dziesięciu lub 12 godzin.

[ramka][b]Przykład [/b]

Pracodawca ustala harmonogram czasu pracy dla mieszanego systemu czasu pracy, gdzie okres rozliczeniowy wynosi miesiąc.

W poniedziałki, środy i piątki kierowcy pracują po dziesięć godzin. Ich czas pracy jest następujący: cztery godziny pracy, cztery godziny przerwy i pięć godzin pracy. [/ramka]

Tej przerwy nie można też podzielić i wydłużyć ponad pięć godzin.

Nie wolno zatem wydłużyć wymiaru do dziesięciu godzin z zastrzeżeniem, że w trakcie szofer przykładowo korzysta z następującej przerwy: dwie godziny, kolejne dwie godziny oraz godzina i 15 minut.

Wybierając taką opcję, popełniamy dwa błędy: przerwa jest dłuższa o 15 minut i podzielona na części.

[srodtytul]Wyłącznie równoważny…[/srodtytul]

Jeżeli ośmiogodzinny czas pracy jest dla twoich kierowców zbyt krótki a przerwa niepotrzebna, zastosuj po prostu system równoważny. Pozwala bowiem przedłużyć dobowy wymiar czasu pracy kierowców do:

- dziesięciu godzin – zatrudnionych w transporcie drogowym,

- 12 godzin – wszystkich pozostałych kierowców.

[b]Uwaga![/b] Wydłużenie wymiaru czasu pracy do dziesięciu lub 12 godzin nie może być codzienną praktyką.

Dobowy wymiar czasu pracy wolno wydłużyć tylko wtedy, gdy zrównoważymy go krótszą pracą w innych dniach tygodnia lub po prostu udzielimy dnia wolnego.

[ramka][b]Przykład[/b]

W styczniu 2010 r. wymiar czasu pracy wynosi 160 godzin. Przewoźnik ułożył harmonogram czasu pracy na miesięczny okres rozliczeniowy w następujący sposób:

w każdym tygodniu w środę i czwartek wydłużył dobowy wymiar czasu pracy do 12 godzin, a w innych dniach tygodnia, w których dzień pracy jest zasadniczo ośmiogodzinny, nie zapewnił krótszej pracy. To spowodowało, że styczniowy wymiar czasu pracy został przekroczony o 40 godzin.

Nie doszłoby do tego, gdyby przykładowo w piątek i wtorek każdego tygodnia dobowy czas pracy wynosił cztery godziny albo w każdym tygodniu jeden dzień był wolny. [/ramka]

[srodtytul]...z ograniczeniem nadliczbówek[/srodtytul]

Mimo że ustawodawca pozwala wydłużyć wymiar do dziesięciu bądź 12 godzin, to bez wątpienia nie kosztem dobowego czy tygodniowego odpoczynku. W systemie równoważnym, gdy dniówka robocza w niektórych dniach tygodnia wynosi 12 godzin, trzeba ograniczać pracę nadliczbową. W zasadzie w 12-godzinnym dniu pracy wynosi ona maksymalnie jedną godzinę.

Niektórzy przedsiębiorcy mają kłopoty z liczeniem nadgodzin w systemie równoważnym. W dniu, kiedy nie wydłużamy dobowego wymiaru, praca nadliczbowa powstaje powyżej ósmej godziny.

Natomiast w każdym innym dniu z wydłużonym wymiarem po zaplanowanych godzinach pracy, tj. po dziewiątej, dziesiątej, 11 i 12 godzinie.

Co będzie, jeśli zatrudniony w systemie równoważnym przepracuje 12 godzin w dniu wolnym?

Może to spowodować przekroczenie dwóch norm: przeciętnej tygodniowej już podczas pierwszych ośmiu godzin pracy, jeśli nie udzielimy w zamian wolnego, oraz dobowej podczas czterech pozostałych godzin pracy.

[srodtytul]Za gotowość zapłata[/srodtytul]

Wybierając system równoważny, trzeba pamiętać jeszcze o jednym. W dłuższych okresach rozliczeniowych (trzy- lub czteromiesięcznych) może wystąpić gotowość do pracy. Przypominam, że polega ona na chwilowym oczekiwaniu na pracę, której nie ma, ale przyczyna tego leży po stronie pracodawcy (art. 81 kodeksu pracy).

Za nieprzepracowany czas płacimy wynagrodzenie wynikające z osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli strony nie wyodrębniły takiego składnika, to od 60 proc. wynagrodzenia.

[ramka][b]Przykład [/b]

Zakład zatrudnił kierowców w równoważnym systemie czasu pracy, wydłużając im w niektórych dniach tygodnia dobowy wymiar czasu pracy do 12 godzin. Ponieważ przewozy zależą od warunków atmosferycznych i pory roku, zastosowano czteromiesięczne okresy rozliczeniowe, w tym jeden obejmował wrzesień, październik, listopad i grudzień.

Szef nie przewidział, że w grudniu będzie mniej pracy niż w pierwszych miesiącach tego okresu. To spowodowało, że w tym miesiącu jeden z kierowców zamiast 12 godzin w niektórych dniach pracował w każdym dniu tygodnia tylko po osiem godzin.

Mimo to kierowca dostał wynagrodzenie w stawce miesięcznej, czyli takiej, jaka mu przysługuje. [/ramka]

[srodtytul]Przerywany, gdy trzeba czekać[/srodtytul]