Od kilku lat w doktrynie i orzecznictwie toczy się spór, czy pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników, mający zamiar wypowiedzenia warunków pracy pracownikom (których liczba przekracza progi określone w ustawie o zwolnieniach grupowych), ma obowiązek stosować procedury określone w tej ustawie (a więc przeprowadzać tzw. procedurę zwolnień grupowych).
W wyroku z 17 maja 2007 r. (III BP 5/07) SN zajął stanowisko, że procedurę zwolnień grupowych stosuje się także do wypowiedzeń zmieniających. Kilka lat później, w wyroku z 30 września 2011 r. (III PK 14/11), zmodyfikował swoje stanowisko, stwierdzając, że nie w każdym przypadku dokonywania wypowiedzenia zmieniającego uzasadnione jest stosowanie przepisów ustawy o zwolnieniach grupowych.
Zagadnienie to po raz kolejny trafiło pod rozstrzygnięcie SN w 2014 r., na skutek pytania prawnego Sądu Okręgowego w Łodzi. Postanowieniem z 11 lutego 2015 r. (I PZP 7/14) SN poddał je pod rozstrzygnięcie powiększonego składu SN. Wskazał, że to zagadnienie prawne odnosi się w istocie do tego, czy wypowiedzenie zmieniające mieści się w pojęciu „zwolnienia" w rozumieniu przepisów ustawy o zwolnieniach grupowych. SN podkreślił przy tym, że konieczne jest odwołanie się w tym zakresie do prawa Unii Europejskiej i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a w szczególności do przepisów dyrektywy Rady nr 98/59/WE w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, jako że ustawa o zwolnieniach grupowych implementuje tę dyrektywę. Ustalenia wymaga znaczenie pojęcia „zwolnienie" w dyrektywie oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a w razie wątpliwości – skierowanie pytania w tej sprawie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
SN odmówił podjęcia uchwały, uznając, że w tej sprawie powinien się wypowiedzieć TSUE. Ani przepisy unijne, ani dotychczasowe orzecznictwo europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie przesądza jednoznacznie, czy konieczne jest przeprowadzanie procedury zwolnień grupowych w przypadku dokonywania wypowiedzeń zmieniających, których liczba przekracza progi określone w dyrektywie oraz w ustawie o zwolnieniach grupowych. Rozstrzygnięcia przez Trybunał wymaga w szczególności to, jak szeroko należy rozumieć pojęcie „zwolnienia" w świetle przepisów unijnych odnoszących się do zwolnień grupowych oraz czy pod tym pojęciem rozumie się również taką sytuację, kiedy stosunek pracy zostaje rozwiązany wskutek odmowy przyjęcia przez pracownika nowych warunków zatrudnienia, tj. w konsekwencji dokonania przez pracodawcę wypowiedzenia zmieniającego.
Przegląd przygotowali:
—Sławomir Paruch, radca prawny, partner w kancelarii Raczkowski Paruch
—Robert Stępień, prawnik w kancelarii Raczkowski Paruch