Pracownik rozpoczynający pierwszą pracę uzyskuje prawo do urlopu wypoczynkowego po upływie każdego miesiąca pracy. Jest to 1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku (art. 153 k.p.). Regulacja ta dotyczy tylko tego roku kalendarzowego, w którym podwładny podejmuje pierwsze etatowe zajęcie w karierze. Najniższy wymiar urlopu wypoczynkowego to 20 dni w roku kalendarzowym. Na ogół też tyle dni wakacji przysługuje podejmującemu pierwszą pracę.
Jakie wątpliwości
U początkującego pracownika, który ma prawo do 1/12 urlopu po każdym przepracowanym miesiącu, pojawiają się problemy z jego naliczaniem. Kodeks pracy posługuje się terminem miesiąca pracy (nie zaś miesiąca kalendarzowego), co oznacza 30 dni. W praktyce ma to takie znaczenie, że jeśli pracownik rozpoczął pracę pierwszego dnia miesiąca, urlop cząstkowy nabędzie ostatniego jego dnia, czyli albo 28/29, 30 lub 31, zależnie od liczby dni w miesiącu. Gdy zaś startuje z zadaniami w trakcie miesiąca, urlop cząstkowy uzyska w dniu poprzedzającym dzień, który datą odpowiada temu, w którym rozpoczął się miesięczny okres pracy.
Przykład
Zatrudniony 1 lipca nabędzie prawo do 1/12 urlopu 31 lipca, a zaangażowany 15 czerwca, na 1/12 wakacji może liczyć 14 lipca.
Aby uzyskać urlop cząstkowy, podwładny nie musi przepracować całego miesiąca u jednego pracodawcy. Do okresu zatrudnienia, od którego zależy wymiar i prawo do urlopu, wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na długość przerw w nim. Może się więc zdarzyć, że pracownik przepracuje 10 dni w jednej firmie, następnie trafi do kolejnego pracodawcy w tym samym roku kalendarzowym. Oznacza to, że 10 dni pracy należy doliczyć do zatrudnienia, od którego zależy uprawnienie do cząstkowych wakacji.