Bez odwołania się do unijnego orzecznictwa nie można ocenić, czy doszło do przejścia zakładu pracy. Ważne jest przy tym zachowanie tożsamości jednostki przejmowanej, a ustaleń w tym zakresie należy dokonać na podstawie kilku kryteriów wynikających z wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Czasem kluczowe znaczenie ma czynnik ludzki, a w innym wypadku materialny. W Polsce pracownicy są bardziej chronieni, gdyż przejście zakładu może zachodzić również w sferze publicznej, mimo że gwarancje dyrektywy dotyczą tylko przedsiębiorstw.
Samo przejęcie zadań to za mało, żeby stwierdzić zachowanie tożsamości przedsiębiorstwa
Jakie przepisy
Przejście zakładów w prawie europejskim reguluje dyrektywa Rady 2001/23/WE z 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (DzU UE L z 22 marca 2001 r., dalej dyrektywa 2001/23). Natomiast na gruncie krajowym do tego zagadnienia odnosi się art. 231 k.p. Nie zawiera definicji pojęcia przejścia zakładu pracy, normując wyłącznie jego konsekwencje. Zgodnie z funkcjonującą w UE zasadą dokonywania proeuropejskiej (prowspólnotowej) wykładni prawa obowiązkiem sędziego krajowego jest nadanie regulacji prawa wewnętrznego takiego sensu normatywnego, który będzie zgodny z porządkiem wspólnotowym. Dotyczy to także orzecznictwa TSUE (poprzednio ETS). Każdy kraj członkowski musi je respektować. Stanowi ono bowiem istotną część acquis communautaire, czyli dorobku prawnego Wspólnoty (całości przyjętych przepisów i zasad).
Co uwzględnić
Z orzecznictwa TS wynika generalny wniosek, że o uznaniu za rzeczywiste przeniesienie przedsiębiorstwa lub jego części decyduje zachowanie tożsamości jednostki gospodarczej, które wynika przede wszystkim z faktycznego kontynuowania lub przejęcia przez nowego pracodawcę tej samej lub podobnej działalności gospodarczej (por. wyroki z 18 marca 1986 r. w sprawie Spijkers 24/85, z 14 kwietnia 1994 r. w sprawie Christel Schmidt C-392/92, z 26 września 2000 r. w sprawie Didier Mayeur, C-175/99). Aby jednak można było zastosować dyrektywę 2001/23, przejęcie części zakładu powinno obejmować jednostkę gospodarczą zorganizowaną w sposób stały, której działalność nie ogranicza się do wykonania określonego zadania.
