Obywatelstwo Japonii nie stanowi podstawy do skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz U z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.), tj. podjęcia działalności na takich samych zasadach jak obywatele polscy.
Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy s.d.g. osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich EFTA - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz osoby zagraniczne z państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy.
Przepis ten obejmuje osoby zagraniczne ze wszystkich państw członkowskich UE oraz osoby zagraniczne z Islandii, Lichtensteinu, Norwegii i Konfederacji Szwajcarskiej.
W art. 13 ust. 2-2a oraz ust. 4-5 ustawy s.d.g. zostały określone warunki regulujące status i pobyt, które musi spełniać cudzoziemiec – obywatel innego państwa niż wskazane w art. 13 ust. 1 ustawy, aby mógł korzystać z takich samych praw jak obywatel polski.
Musi więc posiadać jedno z praw określonych w ust. 2-2a oraz ust. 4 i 5, na przykład: zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, 13, 14 lub 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (DzU z 2011 r. nr 264, poz. 1573, z późn. zm.) lub w celu połączenia z rodziną w rozumieniu art. 53 ust. 2 i 3 tej ustawy, itd.
