Takiej osobie szef może wypowiedzieć umowę o pracę tylko w określonych przepisami przypadkach. Pierwszy to ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa. W drugim ochrona zmniejsza się, gdy pracodawca zastosuje wypowiedzenie zmieniające, jeśli może użyć ustawy o tzw. zwolnieniach grupowych.
Zgodnie z art. 39 kodeksu pracy ten, komu brakują nie więcej niż cztery lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, korzysta z ochrony przedemerytalnej. Jeśli okres zatrudnienia umożliwia tej osobie uzyskanie prawa do emerytury, szef nie może wypowiedzieć umowy o pracę. Dotyczy to jednak tylko pracownika, który po tych czterech latach spełniać będzie wszystkie wymogi konieczne do tego, aby uzyskać uprawnienia emerytalne. Oprócz odpowiedniego wieku (tzw. emerytalnego) będzie miał też wymagany okres zatrudnienia.
Wcześniejsze świadczenie
Na razie powszechny wiek emerytalny dla kobiet wynosi w Polsce 60 lat i 65 dla mężczyzn. Dla niektórych grup pracowników ustalono go niżej. Dotyczy to m.in. zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (np. górnicy). Obniżony jest dla tych pracowników „normalnym” wiekiem emerytalnym. Oznacza to ochronę przedemerytalną przez cztery lata, przed osiągnięciem wieku emerytalnego właściwego dla ich grupy zawodowej.
Obniżonego wieku emerytalnego nie należy jednak mylić z wcześniejszą emeryturą. Prawo do niej mają kobiety w wieku 55 lat i mężczyźni w wieku 60 lat urodzeni przed 1 stycznia 1949, spełniający dodatkowe warunki określone w ustawie z 17 grudnia 1998 o emeryturach i rentach z FUS (tekst jedn. DzU z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.).
Tzw. wcześniejsza emerytura to uprawnienie pracownika, z którego może, ale nie musi skorzystać. W związku z tym przyjmuje się, że ochrona przedemerytalna nie obejmuje okresu poprzedzającego uzyskanie prawa do wcześniejszej emerytury.