Propagowanie nazizmu, komunizmu, faszyzmu lub innego ustroju

Jak uznaje SN, prawo do wyrażania swoich poglądów nie jest absolutne, zaś rzeczą sądu karnego jest ustalenie, czy określona wypowiedź wyczerpała znamiona czynu zabronionego z art. 256 § 1 k.k., który to przepis stanowi konieczną formę ograniczenia w korzystaniu z tego prawa (postanowienie SN z 13 lipca 2022 r., IV KK 32/22, orzecznictwo SN dostępne pod adresem www.sn.pl, poza wyraźnie wskazanymi źródłami). Myśl ta jest zbliżona do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, który przybliżył, że wolność słowa chroni nie tylko wypowiedzi odbierane przychylnie czy postrzegane jako nieszkodliwe lub obojętne, ale także wypowiedzi wyrażające dezaprobatę, niechęć, uprzedzenia czy antypatie, jednak nie jest to wolność absolutna (wyrok TK z 25 lutego 2014 r., SK 65/12, orzecznictwo TK dostępne pod adresem https://ipo.trybunal.gov.pl/ipo/Szukaj?cid=1, z odwołaniem się do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 7 grudnia 1976 r., sprawa Handyside przeciwko Wielkiej Brytanii, skarga nr 5493/72, pkt 43–49, https://hudoc.echr.coe.int/).