Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Inwestycja była realizowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał również przebieg planowanej drogi dojazdowej.
Skarżący zakwestionował legalność pozwolenia na budowę. Wskazał, że budynek został usytuowany zbyt blisko planowanej drogi. W jego ocenie naruszało to przepisy, które dotyczą wymaganych odległości obiektów budowlanych od dróg publicznych, w szczególności art. 43 ustawy o drogach publicznych. Wojewoda Mazowiecki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a stanowisko to utrzymał następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.