W pierwszej części artykułu („Rzeczpospolita" z 13 maja br.) omówiliśmy najistotniejsze globalne inicjatywy dotyczące rozpowszechnienia zastosowania biometanu w gospodarce, jego wpływ na możliwość ograniczenia emisji gazów cieplarnianych (w szczególności metanu) do atmosfery oraz istotną inicjatywę legislacyjną poświęconą biometanowi w postaci projektowanej nowelizacji ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn. DzU z 2021 r. poz. 110 ze zm.; „ustawa OZE”), która ma wprowadzić do polskiego prawa chociażby definicję biometanu. Planowana nowelizacja ustawy OZE to jednak nie jedyny przykład rosnącego zainteresowania polskiego ustawodawcy biometanem i potencjalnymi możliwościami jego gospodarczego wykorzystania. Świadczą o tym inne zmiany w prawie, zarówno te w przypadku których proces legislacyjny już się zakończył, jak i znajdujące się w fazie opracowywania.