Sąd odwoławczy musi naprawić postępowanie

Tak uznał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 lutego 2018 r. (III PZ 15/17).

W tej sprawie pracownik dochodził przed sądem pracy od pracodawcy wypłaty kilku składników wynagrodzenia, w tym wynagrodzenia za pracę, wynagrodzenia za pracę w porze nocnej, dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, w łącznej kwocie prawie 40 tys. złotych. Pracownik był zatrudniony w pozwanej spółce na podstawie umowy o pracę w wymiarze 1/2 etatu za minimalnym wynagrodzeniem na stanowisku: pracownik ochrony, grupy interwencyjne – kierowca. Dodatkowo zawarł też umowę kontraktową z innym podmiotem na pełnienie dyżuru telefonicznego i wykonywanie patroli interwencyjnych. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynikało, że świadczył pracę w nocy, a także pracował ponad normy czasu pracy przewidziane dla jego zatrudnienia na 1/2 etatu, jednak brak regulaminu pracy oraz zasad określenia systemu jego czasu pracy uniemożliwiały klasyfikację tej pracy jako ponadnormatywnej. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego sąd rejonowy uznał powództwo za niezasadne z uwagi na nieudowodnienie zakresu roszczenia oraz niewykazanie podstaw do uśrednionego sposobu jego obliczenia. Zdaniem tego sądu, przekonanie i twierdzenia powoda nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym innym niż jego zeznania, którym nie można było dać wiary w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Postawa powoda, który nie zgłaszał na bieżąco pracodawcy braku odpowiedniego wynagradzania i pracy w nadgodzinach była nie do zaakceptowania. Już po pierwszych wypłatach powód mógł się bowiem zorientować, że jest niewłaściwie wynagradzany i zabezpieczyć swoje interesy poprzez wykonywanie na bieżąco notatek z pracy. Nie było rolą sądu poszukiwanie za powoda dowodów na poparcie jego twierdzeń. Orzeczenie oddalające powództwo pracownik zaskarżył apelacją.