Kodeks pracy przewiduje 2 sposoby umożliwiające zmianę warunków zatrudnienia ustalonych w umowie o pracę. Pierwszy to porozumienie stron. Drugi to wypowiedzenie warunków pracy i płacy, potocznie zwane zmieniającym, stosuje się, gdy pierwszy jest nieksuteczny. Takim zmianom przyświeca przekształcenie stosunku pracy, a nie definitywne rozwiązanie umowy.
Przez warunki pracy należy rozumieć m.in. rodzaj pracy, miejsce jej świadczenia, stanowisko, wymiar oraz rozkład czasu pracy (art. 29 k.p.). Natomiast warunki płacy to składniki wynagrodzenia (płaca zasadnicza, premia) oraz metoda jego obliczania. Wszystkie te elementy wolno modyfikować. Nie można natomiast w wypowiedzeniu zmieniającym zmienić rodzaju umowy (czyli tej na czas nieokreślony przekształcić w kontrakt terminowy).
Na innych zasadach
Kodeksowe wyliczenie warunków pracy i płacy ma charakter przykładowy. Strony mogą w angażu zawrzeć dodatkowe postanowienia odnoszące się do indywidualnych warunków pracy. Wówczas ich zmiany też należy dokonać w wypowiedzeniu.
Wypowiedzenie zmieniające to jednostronne oświadczenie pracodawcy. Zgodnie z art. 42 § 2 k.p. wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli pracownikowi zaproponowano nowe zasady. Propozycja ta powinna być złożona na piśmie. Nie wystarczy, aby szef przekazał taką informację ustnie. Poza tym dokument powinien zawierać pouczenie o terminie złożenia oświadczenia odrzucającego nowe warunki oraz jeżeli pracownik ma angaż na czas nieokreślony, uzasadniać decyzję pracodawcy.
Wypowiedzeniem zmieniającym trzeba się posłużyć, gdy warunki zatrudnienia mają być zmienione na niekorzyść pracownika. Dzieję się tak m.in., gdy szef obniża wynagrodzenie, pozbawia dodatkowego świadczenia, zmienia miejsce pracy, wydłuża lub zmienia wymiar czasu pracy lub nawet wprowadza nową strukturę organizacyjna zakładu. Istotne jest to, że wprowadzane modyfikacje pogarszają sytuację pracownika.