Interpretacja podatkowa musi być nawet, gdy pytania są zbyt obszerne

Komentowany wyrok dotyczy w swej istocie procedury wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, czyli instytucji niezmiernie przydatnej podatnikom prowadzącym działalność gospodarczą. Zastosowanie się do wydanej interpretacji nie może bowiem powodować negatywnych skutków po stronie wnioskodawcy, co oznacza, że zapewnia ona ochronę prawną w zakresie działań wykonywanych na jej podstawie. Podatnik ma zasadniczo prawo do uzyskania interpretacji zarówno w odniesieniu do zdarzeń dokonanych, jak i sytuacji, które mogą pojawić się w przyszłości.

W przedmiotowej sprawie punktem spornym pomiędzy fiskusem a podatnikiem była mnogość scenariuszy, które zainteresowany opisał we wniosku, jako potencjalne w świetle prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Organ uznał m.in., że wielowariantowość i złożoność możliwych działań powoduje, że wniosek ten nabiera cech żądania porady prawnej i jest zorientowany na działania o charakterze optymalizacyjnym, co w jego opinii wyklucza możliwość wydania interpretacji w zgodzie z przepisami o.p. Sprawa trafiła na wokandę WSA w Łodzi, który uwzględniając skargę zainteresowanego, uchylił wydane przez organ postanowienie.

Wyrok WSA należy uznać za słuszny. Biorąc pod uwagę argumentację organu, nie sposób odnaleźć ani jednego argumentu, który uzasadniałby odmówienie wydania interpretacji. W pierwszej kolejności warto zaznaczyć, że w uzasadnieniu prawnym uchylonego postanowienia fiskus dokonał nieuprawnionej oceny intencji wnioskodawcy, poprzez wyraźną sugestię, że wniosek ma charakter „optymalizacyjny" i zmierza do uzyskania „porady prawnej". Tymczasem przepisy regulujące postępowanie interpretacyjne nie określają tego typu tzw. przesłanek negatywnych, tj. sytuacji, których zaistnienie uniemożliwia wydanie interpretacji. Poza kryteriami formalnymi wniosku, jedynym ograniczeniem dla prawa do otrzymania interpretacji jest posiadanie określonego interesu prawnego.

Po drugie, jak celnie zauważył WSA, każde zdarzenie przyszłe jest z perspektywy wnioskodawcy zdarzeniem hipotetycznym, warunkowym i niepewnym. W związku z tym liczba zaprezentowanych we wniosku zdarzeń nie może być czynnikiem determinującym wydanie lub odmowę wydania interpretacji. Wniosek może dotyczyć zdarzeń przyszłych, przy czym ustawodawca nie ograniczył liczby zdarzeń, które można opisać we wniosku.

Nie można również odmówić skarżącemu prawa do uzyskania informacji na temat określonego poglądu organu. Różnica pomiędzy poradą prawną a interpretacją, których przedmiotem są przepisy podatkowe, jest marginalna, a zakresy tych pojęć praktycznie się pokrywają. W związku z tym wnioskodawca miał pełne prawo do otrzymania interpretacji indywidualnej.