Podatkiem od nieruchomości objęte są grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Tak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa różnicuje maksymalne stawki podatku, jakie mogą zostać uchwalone przez radę gminy, w zależności od przeznaczenia nieruchomości.
Najwyższa stawka
Zasadniczo, gdy dana nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej, stawka ta jest wyższa. Przykładowo dla budynków mieszkalnych nie może być w 2011 r. wyższa niż 0,67 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej, natomiast dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej może wynosić nawet 21,05 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej.
Różnica jest istotna, więc podatnicy często zastanawiają się, czy jeśli daną nieruchomość wykorzystują na potrzeby działalności gospodarczej jedynie okazjonalnie (przykładowo przez trzy miesiące w roku), powinna być ona traktowana jako nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiuje nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.