Obowiązująca od 1 stycznia 2007 dyrektywa 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w art. 28 stwierdza, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
Obecnie, po wejściu w życie art. 30 ust. 3 ustawy o VAT, przepis polskiej ustawy koresponduje z art. 28 dyrektywy 2006/112/WE.
Ostatnio wskazany przepis normuje m.in. sytuacje, w których podatnik działający we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci (może to być np. w przypadku najmu, dostarczania przez wynajmującego najemcy energii cieplnej, wody, odprowadzania ścieków itp.).
Regulacja ta będzie miała zastosowanie, niezależnie od tego czy podatnik sprzeda usługę z marżą lub jej nie doliczy. Ważne jest to, że w obu przypadkach podatnik będzie uważany za świadczącego „daną usługę”, a nie za wykonującego usługę pośrednictwa.
Moim zdaniem możliwość refakturowania nie wymaga również istnienia jakiś szczególnych (np. pisemnych) postanowień między stronami. Istotne jest natomiast, aby podatnik kupił usługę w swoim imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej.
Z refakturą nie będziemy więc mieli do czynienia, gdy podatnik obciąża drugi podmiot częścią swoich kosztów, czyli poniesionych w swoim własnym interesie (na własną rzecz). Istotnym warunkiem refakturowania jest bowiem, aby usługa wyświadczona była na rzecz osoby trzeciej. Refakturujący jest w tym wypadku jedynie pośrednikiem w świadczeniu usług.