Kanwą skargi jest historia pan M., który sprowadzał z Niemiec, a następnie sprzedawał w Polsce, samochody typu SUV i VAN przerobione na potrzeby przewozu towarów. W samochodach wprowadzono zmiany konstrukcyjne pozwalające na zakwalifikowanie ich do kategorii samochodów dostawczych, które w przeciwieństwie do samochodów osobowych nie są objęte akcyzą.
Przed rejestracją samochodu sprowadzonego z zagranicy należy przeprowadzić badanie techniczne w stacji kontroli pojazdów. W trakcie takiego badania samochody pana M. zakwalifikowano jako pojazdy dostawcze, a więc zwolnione z podatku akcyzowego. Dopełniając formalności i dysponując dokumentacją polską i niemiecką przedsiębiorca zarejestrował samochody bez złożenia zaświadczenia o uiszczeniu podatku akcyzowego.
Po upływie niemal 5 lat od rejestracji pojazdów, czyli tuż przed wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydał decyzję wobec pana M., w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w związku z zakupem samochodów osobowych. Swoją decyzję oparł na informacjach producenta o modelu samochodu, nie uwzględnił szczegółowej polskiej i niemieckiej dokumentacji pojazdów, nie dokonał też oględzin. Ponadto organ odrzucił deklarację wydaną przez stację kontroli pojazdów, która przeprowadziła badania techniczne, wskazując, iż działa ona na podstawie innych przepisów niż te dotyczące podatku akcyzowego.
Pan M. zaskarżył wszystkie wydane decyzje, ale ostatecznie na mocy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego został zobowiązany do zapłaty 93 904 zł zaległego podatku akcyzowego wraz z odsetkami.
Skargę do ETPC w imieniu pana M. przygotowała Helsińska Fundacja Praw Człowieka. Zwróciła w niej uwagę, że Polska, opierając decyzję organu na niedostatecznie precyzyjnych przepisach, mogła naruszyć art. 1 Protokołu Nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, który zapewnia poszanowanie prawa własności.
