W tym czasie ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych wyłączała z opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkie drogi, pasy drogowe, wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy, który obowiązywał w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2006 r. wynikało, że wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegały wszystkie drogi, tj. także drogi wewnętrzne. Przed 2004 rokiem ten przepis wyłączał z opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie budowle dróg publicznych, wraz z pasami drogowymi, oraz zajęte pod nie grunty.
[srodtytul]Urzędy żądają zapłaty[/srodtytul]
[b]Organy podatkowe (w tym minister finansów) dość szybko uznały, że to wyłączenie, obowiązujące między 2004 a 2006 rokiem, dotyczyło jedynie dróg publicznych i nie ma zastosowania do dróg wewnętrznych, które wciąż powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości[/b]. Powoływały się przy tym na cel ustawodawcy, który zmieniając brzmienie przepisu, dostosował go do przepisów ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, lecz nie miał zamiaru wyłączyć z opodatkowania dróg wewnętrznych.
[srodtytul]A sądy swoje[/srodtytul]
Stanowisko to konsekwentnie jest kwestionowane przez sądy administracyjne. Sądy podkreślają, że wszystkie zwolnienia podatkowe powinny być stosowane ściśle przy zastosowaniu wykładni literalnej. Z brzmienia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jasno zaś wynika, że w okresie pomiędzy 2004 a 2006 rokiem z wyłączenia korzystały wszystkie drogi, w tym drogi wewnętrzne.