VAT a stałe miejsce prowadzenia działalności

Tak wynika z interpretacji Izby Skarbowej w Warszawie z 7 listopada 2012 r. (IPPP3/443-737/12-2/SM).

Spółka jest podmiotem z siedzibą w Austrii i ma w Polsce nieruchomości biurowe i biurowo-magazynowe, które wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. do wynajmu ich powierzchni za wynagrodzeniem. Spółka ma również nieruchomość inwestycyjną, na której są obecnie prowadzone prace budowlano-montażowe, a docelowo ma powstać centrum logistyczne.

Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Dla potrzeb dokumentowania i rozliczania świadczonych usług najmu na obszarze Polski, posługuje się polskim numerem identyfikacji podatkowej, a w wystawianych dla klientów fakturach VAT uwzględnia kwoty podatku należnego, który jest przez nią rozliczany w deklaracjach VAT-7 składanych do polskiego urzędu skarbowego.

Spółka nabywa od polskich i zagranicznych dostawców usługi, które można podzielić na związane z konkretną nieruchomością np. usługi bezpośrednio związane z użytkowaniem i eksploatacją danej nieruchomości, ale również usługi niematerialne, które są związane z całokształtem jej funkcjonowania.

Spółka uważa, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na brak spełnienia przesłanek zawartych w definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej określonych w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011. Dodatkowo, w opinii spółki, miejscem świadczenia nabywanych przez spółkę usług związanych z konkretnymi nieruchomościami, jest miejsce położenia nieruchomości, czyli terytorium Polski i w związku z tym prawidłowe jest posługiwanie się przez spółkę na fakturach zakupowych z tytułu nabycia tych usług jej polskim numerem NIP.

Natomiast miejscem świadczenia nabywanych przez spółkę usług związanych z całokształtem działalności spółki, jako usług niezwiązanych z nieruchomością, jest miejsce siedziby działalności gospodarczej spółki, czyli Austria. W związku z tym prawidłowe jest posługiwanie się przez spółkę na fakturach zakupowych z tytułu nabycia tych usług jej austriackim numerem NIP.

Izba Skarbowa w Warszawie uznała stanowisko spółki za nieprawidłowe. W ocenie organu podatkowego spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski, a miejscem świadczenia nabywanych przez nią usług związanych z nieruchomościami, jak i całokształtem działalności jest stałe miejsce prowadzenia działalności przez spółkę, tj. terytorium Polski. Tym samym spółka ma obowiązek w obydwu przypadkach posługiwać się na fakturach polskim numerem NIP.

Krzysztof Wiński konsultant w Zespole Podatków Pośrednich PwC

Komentuje Krzysztof Wiński, konsultant w Zespole Podatków Pośrednich PwC

Ustalenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (SMPDG) jest niezwykle istotne dla podatników uczestniczących w transakcjach międzynarodowych, gdyż pozwala określić miejsce opodatkowania oraz podmiot zobowiązany do rozliczenia VAT.

Polska ustawa o VAT, mimo posługiwania się pojęciem stałego miejsca działalności gospodarczej (z ang. fixed establishment), nie zawiera jego definicji, lecz odwołuje się wyłącznie do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Rozporządzenie to weszło do polskiego obrotu prawnego 1 lipca 2011 r.