Wielu pracowników wykonuje na podstawie jednej umowy o pracę zarówno czynności chronione prawem autorskim, jak i pozbawione cech twórczych. W odniesieniu do tej części wynagrodzenia, która dotyczy czynności chronionych prawem autorskim, mogą być zastosowane koszty uzyskania przychodu w wysokości 50 proc., zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT. Pracodawcy często nie mogą lub nie chcą uwzględniać podwyższonych kosztów pracownikom – twórcom, którzy powinni wówczas zadbać o siebie sami.
Przede wszystkim twórczy charakter pracy musi wynikać z umowy o pracę. Powinna ona stanowić, że określone wytwory pracy są przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze i przedmiotem prawa autorskiego.
W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o prawie autorskim wszelkie autorskie prawa majątkowe do stworzonych przez pracownika dzieł powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków pracowniczych przechodzą na pracodawcę z mocy prawa.
Z umowy o pracę nie musi natomiast wynikać sztywny podział wynagrodzenia na dwa składniki – za czynności o charakterze twórczym oraz za pozostałe. Czas pracy poświęcony na działalność twórczą powinien być jednak skrupulatnie rejestrowany. Jego ewidencja stanowi podstawę do wyliczenia przychodu związanego z prawami autorskimi dla celu rozliczenia rocznego.
Wreszcie pracownik powinien uzyskać dla siebie indywidualną interpretację MF potwierdzającą prawidłowość tego rodzaju rozliczeń.
