- Chcę wypowiedzieć bezterminową umowę kierownikowi ds. sprzedaży. Jako uzasadnienie zamierzam wskazać osiąganie przez niego niesatysfakcjonujących wyników pracy, a konkretnie – niezrealizowanie planu sprzedażowego założonego na 2016 r. Kierownik znał ten plan, w zasadzie go współtworzył. Czy jest to wystarczająca podstawa do zwolnienia? – pyta czytelnik.
Niewątpliwie pracownikom zatrudnionym na stanowiskach kierowniczych stawia się wyższe wymagania niż tym zajmującym niższą pozycję w firmowej strukturze organizacyjnej. Od takich osób oczekuje się większej inicjatywy i operatywności, ponieważ to przede wszystkim one realizują zadania zakładu wymienione m.in. w art. 94 kodeksu pracy. Od sprawnego kierownictwa w głównej mierze zależą wyniki działalności firmy. Osoby te powinny dawać przykład wysokiej jakości pracy, ponieważ odpowiadają za brak efektów komórki organizacyjnej, którą kierują.
Wypowiedzenie umowy o pracę to zwykły sposób rozwiązania umowy. Zatem jego przyczyna nie musi się charakteryzować znaczną wagą. Utrata do podwładnego zaufania koniecznego ze względu na rodzaj wykonywanej przez niego pracy, która wyklucza dalszą współpracę, może być uznana za uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia, zarówno wtedy, gdy można mu przypisać zawinione naruszenie obowiązków pracowniczych, jak i wówczas, gdy wprawdzie tej winy przypisać nie można (lub nie da się jej udowodnić), ale jego zachowanie może być obiektywnie ocenione jako naganne. Niewłaściwe wykonywanie obowiązków pracowniczych wynikające z niewiedzy czy też tylko z niedostatku wiedzy potrzebnej do prawidłowego ich wykonywania, brak oczekiwanej dbałości, staranności i uwagi w wykonywaniu czynności przypisanych zajmowanemu stanowisku, uzasadniają wypowiedzenie umowy.
Wskazana przez czytelnika przyczyna wypowiedzenia jest jasna, zrozumiała i dostatecznie konkretna. Odpowiada zatem wymogom stawianym w art. 30 § 4 k.p. >patrz wzór rozwiązania bezterminowej umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Kierownik znał obowiązujące plany sprzedażowe, a nawet je współtworzył. Z uwagi na to nie sposób doszukać się w zachowaniu czytelnika ewentualnego naruszenia dyspozycji art. 45 § 1 k.p.
Na uwagę w omawianym kontekście zasługuje wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2014 r. (II PK 116/13), w którego uzasadnieniu sąd ten uznał, że „pracodawca ma prawo zasadnie wypowiedzieć umowę o pracę pracownikowi zajmującemu samodzielne stanowisko w sytuacji, w której (chociażby z przyczyn niezawinionych) nie osiąga on właściwych wyników pracy. Pracodawca, któremu bez wątpienia przysługuje prawo doboru pracowników w sposób zapewniający najlepsze wykonywanie zadań, może bowiem zasadnie przewidywać, że zatrudnienie innego pracownika pozwoli mu na osiąganie lepszych efektów pracy".
