Sąd Najwyższy: druga połowa etatu bez dodatku za dłuższą pracę

W tym orzeczeniu SN zwraca uwagę na dwa istotne zagadnienia. Z jednej strony potwierdza dominujące ?w doktrynie i orzecznictwie stanowisko. Zgodnie z nim, jeżeli strony nie określą w umowie o pracę liczby godzin pracy ponad niepełny wymiar czasu obowiązujący ?etatowca, po przekroczeniu którego przysługuje ?mu dodatek jak za pracę w godzinach nadliczbowych ?(por. art. 151 § 5 k.p.), to pracodawca musi zapłacić dodatek dopiero po przekroczeniu norm czasu pracy obowiązujących pracownika.

Z drugiej strony SN zwraca uwagę na nadużywanie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy. ?Zatrudniony na część etatu może pracować ponad obowiązujący go niepełny wymiar, co nie stanowi ?pracy w nadgodzinach (jeśli nie zostaną przekroczone obowiązujące pracownika normy czasu pracy). ?Jest to dopuszczalne pod warunkiem, że występuje doraźnie i sporadycznie. Nie może to natomiast mieć charakteru stałego. ?Tymczasem pracodawcy często korzystają z zatrudnienia ?w niepełnym wymiarze czasu pracy, traktując to jako mechanizm zapewniający im większą elastyczność ?w planowaniu czasu pracy etatowca. W okresie zmniejszonego zapotrzebowania na pracę podwładny świadczy pracę w obowiązującym go niepełnym wymiarze. W okresie zwiększonego zapotrzebowania – pracuje ponad ten wymiar, a po stronie pracodawcy nie powstaje obowiązek zapłaty dodatku za nadgodziny. Taka praktyka może zostać uznana za nadużycie prawa. Jak słusznie wskazuje SN, ten, kto stale pracuje na pełny etat, choć jest zatrudniony ?w niepełnym wymiarze czasu pracy, może wystąpić ?do sądu o ustalenie, że w istocie pozostaje zatrudniony ?w pełnym wymiarze czasu pracy. Podstawę takiego roszczenia stanowi art. 8 k.p.