Transport: kogut i taksometr tylko w taksówce

[b]- Mam licencję taksówkową i od dziesięciu lat wożę ludzi po moim mieście. Coraz trudniej jednak daję sobie radę, bo poważną konkurencję stanowią przewoźnicy niemający takiej licencji i ograniczeń choćby co do ceny maksymalnej kilometra czy stosowania legalizowanych taksometrów i kas fiskalnych.

Czy dysponując licencją taksówkową, mogę prowadzić także przewóz osób? Czy mogę np. rozszerzyć działalność na wożenie zabytkowym samochodem młodych par do ślubu?[/b] – pyta czytelnik.

Na przewozy osób inne niż taksówkami niezbędna jest odrębna licencja. Wymagania te wynikają z [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=1903C077C036F8B28F3FED97577E67AE?id=232414]ustawy o transporcie drogowym (tekst jedn. DzU z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.)[/link], a konkretnie z art. 5 – 17, 18 ust. 5 oraz art. 37 – 39.

Licencję muszą mieć zarówno ci, którzy dysponują autokarami na kilkadziesiąt miejsc, jak i samochodami osobowymi. Przewoźnicy osób uzyskują krajowe lub międzynarodowe licencje na przewóz osób. Do tego niezbędne jest spełnienie kilku warunków:

- przynajmniej jedna z osób z zarządu firmy musi mieć certyfikat kompetencji zawodowych,

- na każdy samochód trzeba założyć odpowiednie zabezpieczenie (9 tys. euro na pierwszy pojazd i 5 tys. euro na każdy następny),

- kierowcy muszą mieć właściwe kwalifikacje.

Egzamin na certyfikat kompetencji zawodowych wcale nie jest łatwy, a ewentualne zatrudnienie osoby, która takim dysponuje i będzie zarządzać transportem w firmie czytelnika, może okazać się zarówno nieopłacalne, jak i niezbyt bezpieczne (chyba że jest to ktoś zaufany).

Właściciel licencji na przewozy osób stara się o certyfikat na krajowy bądź międzynarodowy transport drogowy osób. Żeby go uzyskać, ma spełnić odpowiednie wymagania. Przede wszystkim zdać skomplikowany egzamin, do którego zazwyczaj przygotowuje się na odpowiednim kursie. Różni się on znacząco od podobnego sprawdzianu, jaki przechodzą taksówkarze.

Licencję na przewozy krajowe wyda starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, a na międzynarodowe – Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego (od stycznia 2011 r. będzie to prawdopodobnie główny inspektor transportu drogowego).

Przy mniejszych pojazdach do dziewięciu osób łącznie z kierowcą wydaje się je na czas od dwóch do 50 lat.

Nie każdy przedsiębiorca może uzyskać licencję. Przede wszystkim musi spełnić wymóg dobrej reputacji. To znaczy, że nie może być skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa umyślne karnoskarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku, warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.

Nie może też być wydany wobec niego zakaz wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jeżeli jest to spółka, wymóg ten dotyczy członków zarządu a także osób zarządzających spółką jawną bądź komandytową.

Przedsiębiorcy z licencjami na krajowy lub międzynarodowy przewóz osób (ale nie na taksówkę) nie mogą podszywać się pod taksówkarzy. W związku z tym nie wolno im umieszczać:

- i używać w aucie taksometru,

- na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych,

- na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem i telefonem przedsiębiorcy.

Te obostrzenia to właśnie wynik nagminnego upodabniania się zarobkowo prowadzonych aut osobowych do taksówek. Czytelnik nie może więc oznakować swojego auta służącego do przewozów osób jako taksówkę. Natomiast taksówkarz nie może na licencję taksówkową wykonywać przewozów osób.

Nie wolno mu też wozić klientów zabytkowym autem. Licencja taxi jest bowiem przypisana do konkretnego pojazdu. W tym wypadku potrzebny jest dokument na przewozy osób.

[ramka][b]Jakie dane trzeba przedstawić[/b]

Przedsiębiorca, żeby dostać licencję, musi złożyć odpowiedni wniosek. Powinien on zawierać:

- oznaczenie przedsiębiorcy, tj. nazwę, siedzibę, adres, PESEL/REGON, NIP, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej,