Urlopu na żądanie nie dajesz w każdej sytuacji

[b]Taki wniosek płynie z wyroku Sądu Najwyższego z 28 października 2009 r. (II PK 123/09).[/b]

Analizowana przez sąd sprawa dotyczyła Andrzeja B. – pracownika urzędu wojewódzkiego zatrudnionego na stanowisku kierownika delegatury – placówki zamiejscowej.

[srodtytul]Bez lekarza...[/srodtytul]

Pracownik ten odmówił przyznania urlopu na żądanie pracownicy, która wniosek o jego udzielenie złożyła w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Swoją decyzję tłumaczył tym, że najpierw powinien zobaczyć orzeczenie o zdolności do pracy. W przeciwnym razie mógłby udzielić wypoczynku osobie niezdolnej do pracy, a to byłoby niezgodne z prawem.

Zgodnie bowiem z art. 229 § 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=B5E347C50E4D2860978BAD3D891C7A48?n=1&id=76037&wid=337521]kodeksu pracy[/link] dopuszczenie do pracy po chorobie trwającej więcej niż 30 dni wymaga przedłożenia orzeczenia o zdolności do pracy. Zatrudnionego przychodzącego do pracy po długiej chorobie firma ma obowiązek skierować na kontrolne badania lekarskie. W ich wyniku pracownik ma przedstawić orzeczenie o zdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku albo o jej braku.

[srodtytul]... i harmonogramu[/srodtytul]

Andrzej B. poza wnioskiem o udzielenie urlopu na żądanie nie zaakceptował także podania o udzielenie urlopu szkoleniowego. Stało się tak dlatego, że pracownica nie chciała przedstawić harmonogramu zajęć i egzaminów na uczelni.

Jego postępowanie zakończyło się utratą posady. Otrzymał wypowiedzenie. Dyrektor generalny rozstanie uargumentował rażącym naruszeniem przepisów prawa pracy w zakresie udzielania urlopów wypoczynkowych. Zwolniony postanowił odwołać się do sądu pracy.

Sąd pierwszej instancji uznał, że nie było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów przez Andrzeja B. W efekcie przywrócił pracownika do pracy. To nie zakończyło sprawy. Dyrektor generalny odwołał się do sądu drugiej instancji, ale i ten poparł kierownika.

W efekcie sprawa trafiła do Sądu Najwyższego. Ten uznał, że nie można zaakceptować stanowiska urzędu, że pracodawca w żadnych okolicznościach nie może odmówić udzielenia pracownikowi urlopu na żądanie. Zgodnie z art. 167[sup]2[/sup] k.p. pracodawca jest zobowiązany udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż czterech dni urlopu w roku kalendarzowym. Urlop ten jest częścią urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi i charakter obu uprawnień jest identyczny.

Zdaniem Sądu Najwyższego udzielenie urlopu jest jednostronną czynnością pracodawcy zwalniającą z obowiązku świadczenia pracy i usprawiedliwiającą nieobecność pracownika w firmie. [b]Samo złożenie wniosku o urlop na żądanie nie uprawnia jednak do jego otrzymania[/b]. Pracownik nie może zatem rozpocząć urlopu na żądanie dopóty, dopóki pracodawca nie wyrazi na to zgody, czyli nie udzieli mu takiego wolnego.