Osoba prowadząca indywidualną działalność gospodarczą może zatrudniać nie tylko nieznane sobie osoby, ale i te bliskie. Członka rodziny, tak jak każdego, wolno przyjąć na etat. To z kolei oznacza, że trzeba będzie mu wypłacać wynagrodzenie.
Tak bowiem nakazują przepisy [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=AE89BF528781D2C42167CAF23691862B?id=76037]kodeksu pracy[/link] w art. 22 § 1. Za wykonaną pracę pracodawca ma obowiązek zapłacić. W konsekwencji musi też z pensji potrącić zaliczkę na podatek dochodowy. Na tym nie koniec.
Powinien także się rozliczyć z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Jednak to, jak będą naliczane składki, zależy od tego, czy córka, matka, żona, ojciec pozostają z przedsiębiorcą we wspólnym gospodarstwie domowym czy też nie.
[ramka][b]Nie gdy przygotowanie zawodowe[/b]
Za osobę współpracującą do celów ubezpieczeniowych z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność uważa się małżonka, dzieci własne (również przysposobione), dzieci drugiego małżonka (również przysposobione), rodziców, macochę i ojczyma (oraz osoby przysposabiające), jeżeli pozostaje z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracuje przy prowadzeniu tej działalności.