Oficjalnie to praca nakładcza. Oznacza ona pracę w domu, w dogodnym dla zatrudnionego czasie, w którym może wykonywać powierzone mu zadania, np. przy pomocy domowników. Taki pracownik nie jest także bezpośrednio nadzorowany przez nakładcę (czyli osobę zlecającą wykonanie danego zadania).
Chałupnik z powierzonego mu materiału wykonuje przedmioty lub części, może też wykonywać pewne usługi na polecenie i rachunek nakładcy. Praca chałupnicza bowiem, wbrew powszechnemu przekonaniu, to nie tylko składanie długopisów. Na jej podstawie można także wykonywać niemal wszystkie prace, które mogą być przedmiotem umowy o dzieło, np. tworzyć bazy komputerowe, przeprowadzać tłumaczenia językowe, analizy ekonomiczne itp.
[srodtytul]Konieczna umowa[/srodtytul]
Należy pamiętać, aby umowę o pracę nakładczą zawrzeć na piśmie. Nie ma ustalonego odgórnie czasu jej trwania. Może być ona zawarta zarówno na czas określony, jak i na czas wykonywania określonej pracy. Pracownik może ją zawrzeć także na czas nieokreślony. Warto przy tym pamiętać, że ta umowa może być poprzedzona umową na okres próbny. Ten jednak nie może przekraczać trzech miesięcy.
W umowie powinien się także znaleźć zapis ustalający minimalną miesięczną ilość pracy, którą chałupnik musi wykonać. Powinien być w niej określony także rodzaj umowy (o pracę nakładczą, a nie o dzieło) i wyszczególnione podstawowe jej warunki. Umowa powinna określać także rodzaj pracy, termin jej rozpoczęcia oraz zasady wynagradzania.
