Nie wydłużaj dniówki pracownikowi, który nie jest w pełni sprawny

[b]– Od trzech lat pracownik ma przyznany drugi stopień niepełnosprawności. W tym roku odchodzi na emeryturę. Przez te trzy lata pracował osiem godzin zamiast siedmiu dziennie, bo tego wymagali przełożeni. Dłuższą pracę ma udokumentowaną w kartach pracy i nigdy nie występował z wnioskiem o przedłużenie przysługującego mu czasu pracy. Szef zgodził się tylko na wykorzystanie co roku dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Czy i na jakiej podstawie mógłby domagać się teraz od pracodawcy wynagrodzenia za dodatkowo przepracowaną godzinę dziennie przez tyle lat?[/b] – pyta czytelnik DOBREJ FIRMY.

Aby liczyć na niższy wymiar czasu pracy oraz inne przywileje związane z ułomnością, pracownik musiał przedstawić pracodawcy orzeczenie o niepełnosprawności.

[srodtytul]Mniej pracy...[/srodtytul]

Zgodnie z art. 15 ust. 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=06A301DD4D1838B991832C11CCD6DFDF?id=257066]ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (DzU z 2008 r. nr 14, poz. 92 ze zm., dalej ustawa)[/link] czas pracy osoby zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie może przekraczać siedmiu godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo.

Pisząc o przyznanym drugim stopniu, czytelnik ma zapewne na myśli umiarkowaną niepełnosprawność (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zalicza się do niego osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

[srodtytul]...a niekiedy więcej[/srodtytul]

Uprawniony do krótszego dnia pracy ma jednak szansę wykonywać obowiązki w dotychczasowym ośmiogodzinnym wymiarze. Po pierwsze, krótszego dnia pracy nie stosuje się do zatrudnionych przy pilnowaniu. Po drugie, nie będzie miał go ten, kto złoży wniosek o wydłużony dzień pracy i zgodzi się na to lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne pracowników lub w razie jego braku lekarz opiekujący się tą osobą (art. 16 ustawy).

Czytelnik pisze, że pracownik takiego pisma nie składał. A to oznacza, że z automatu – po przedstawieniu dokumentu o niepełnosprawności – powinien pracować siedem, a nie osiem godzin dziennie. Taki wymiar obowiązuje go od dnia następującego po przedstawieniu pracodawcy takiego orzeczenia (art. 15 ust. 4 ustawy). Na dodatek krótszy dzień pracy nie powoduje obniżenia wynagrodzenia wypłacanego w stałej miesięcznej wysokości. Przesądza o tym art. 18 ust. 1 ustawy.

[srodtytul]Dodatkowy urlop[/srodtytul]

To nie koniec uprawnień osoby zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Przysługuje jej także dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze dziesięciu dni roboczych w roku kalendarzowym. Tak stanowi art. 19 ust. 1 ustawy. Ale z pierwszego takiego dłuższego wypoczynku skorzysta dopiero po przepracowaniu roku po dniu zaliczenia do jednego ze stopni niepełnosprawności. To istotna różnica w nabyciu tego uprawnienia (rok pracy po zaliczeniu do niepełnosprawności) wobec natychmiastowego skrócenia dniówki (od następnego dnia po przekazaniu firmie orzeczenia o niepełnosprawności).

Ponadto osoba niepełnosprawna ma prawo do dodatkowej przerwy w pracy na gimnastykę usprawniającą lub wypoczynek. Przerwa wynosi 15 minut i wliczamy ją do czasu pracy (art. 17 ustawy).