Można zwolnić chorego, który stawił się do pracy

W nawiązaniu do tego poglądu Sądu Najwyższego konieczne jest zwrócenie uwagi na często zdarzające się sytuacje, w których pracownik jeszcze tego samego dnia, w którym dostał wymówienie, przynosi zaświadczenie o niezdolności do pracy z powodu choroby.

Tą problematyką zajął się [b]Sąd Najwyższy, który w uchwale pełnego składu Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 11 marca 1993 r. (sygn. I PZP 68/92[/b]) stanął na stanowisku, że [b]wypowiedzenie umowy o pracę osobie, która świadczyła pracę, a następnie wykazała, że w dniu wypowiedzenia była niezdolna do pracy z powodu choroby, nie narusza zakazu przewidzianego w art. 41 k.p.[/b]

Wynika z tego, że ta [b]reguła przyjęta przez Sąd Najwyższy odnosi się wyłącznie do osób, które w dniu wypowiedzenia były obecne w pracy[/b], przez co należy rozumieć stawienie się do pracy i jej świadczenie, a więc wykonywanie obowiązków wynikających z umowy o pracę lub też gotowość do ich wykonywania.

Ponadto w uzasadnieniu Sąd Najwyższy podkreślił, że wypowiedzenie umowy o pracę w okresie nieobecności zainteresowanego spowodowanej chorobą, która uniemożliwia według obiektywnych kryteriów wykonywanie obowiązków pracowniczych, nie jest dopuszczalne, jeżeli nie upłynął okres uprawniający zakład do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

[b]Podsumowując: Wypowiedzenie umowy o pracę, którego dokonano w czasie obecności zainteresowanego w pracy, jest zatem skuteczne, a osoba ta nie może się zasłaniać ochroną wynikającą z art. 41 k.p[/b]., gdyż o bezskuteczności takiego wypowiedzenia decyduje wyłącznie nieobecność w pracy.

Na koniec warto wskazać, że art. 41 k.p. nie ma zastosowania do pracowników zatrudnionych na podstawie wyboru.