- postępowanie wywłaszczeniowe
- rozprawa administracyjna
- wydanie decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu
- wywłaszczenie, czyli pozbawienie nieruchomości.
Na jakie cele publiczne można być wywłaszczonym
- budowa i utrzymanie szkół publicznych, przedszkoli, szpitali
- wydzielenie gruntów pod drogi publiczne
- wydzielenie gruntów pod linie kolejowe, lotniska
- opieka nad nieruchomościami będącymi zabytkami
- budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłu pary, płynów, gazów i energii elektrycznej.
Z wokandy
- Własność w art. 21 Konstytucji RP została potraktowana bardzo szeroko, bez rozróżnienia kto jest jej podmiotem. Wszelka zatem własność podlega ochronie państwa, bez precyzowania zasad tej ochrony, którą to problematykę regulują ustawy zwykłe. Zagwarantowanie prawa własności nie oznacza, że jest ono nienaruszalne. Istnieją sytuacje, w których niezbędna jest zmiana właściciela.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2001 r. (I SA 425/00).
- Wywłaszczenie polega na odjęciu prawa rzeczowego na nieruchomości (art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Decyzja o wywłaszczeniu może więc być skierowana wyłącznie do podmiotu, któremu te prawa przysługują.
Sąd podkreślił, że postępowanie wywłaszczeniowe na rzecz Skarbu Państwa może być wszczęte z urzędu, także na skutek zawiadomienia złożonego przez podmiot, który zamierza realizować cel publiczny (art. 115 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), zatem inicjatywa nie przysługuje osobie, której nieruchomość została przeznaczona pod realizację celu publicznego, poza przypadkiem w art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2011 r. (I OSK 989/10).
- Jednym z elementów decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej jest wywłaszczenie nieruchomości, a więc przymusowe odebranie własności nieruchomości obywatelowi przez podmiot publicznoprawny. Skarżący nie mogą więc zarzucać decyzji, że narusza ich własność, bowiem to właśnie jest istotą decyzji wywłaszczeniowej. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 23 ustawy w kwestiach dotyczących nabywania nieruchomości pod drogi przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się wyłącznie w zakresie nieuregulowanym ustawą o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
W szczególności w sprawach tych nie ma konieczności, by postępowanie zmierzające do pozbawienia własności było poprzedzone rokowaniami (art. 114 ustawy o gospodarce nieruchomościami), nie trzeba również przeprowadzać rozprawy administracyjnej (art. 118 ust. 1 u.g.n.). Dotychczasowi właściciele nieruchomości nie mają wpływu na trasę inwestycji, a organy administracji nie mają obowiązku uzyskania zgody, czy choćby konsultowania z mieszkańcami lokalizacji inwestycji drogowej.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 sierpnia 2010 r.(II SA/Kr 526/10).
Podstawa prawna:
ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn.DzU z 2008 r. nr 193, poz. 1194 ze zm.)
art. 112-142 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. DzU z 2010r. nr 102, poz.651 ze zm.)