W ostatnich latach obserwuje się gwałtowny wzrost znaczenia częstotliwości radiowych jako podstawowego dobra dla kluczowych sektorów i usług, w tym dla ruchomego, bezprzewodowego Internetu szerokopasmowego i łączności satelitarnej, transmisji telewizyjnych i radiowych, transportu czy radiolokacji. Jednocześnie częstotliwości radiowe to dobro ograniczone, którego wystarcza dla zaledwie kilku graczy rynkowych.
W tym kontekście należy przyjąć z uznaniem wszelkie działania ustawodawcze mające na celu bardziej efektywne i gwarantujące rozwój inwestycji i gospodarowanie tym ograniczonym zasobem. Za takie działanie należy uznać wprowadzenie do znowelizowanego Prawa telekomunikacyjnego możliwości udostępniania praw do częstotliwości na podstawie umów cywilnoprawnych (tzw. wtórny obrót częstotliwościami radiowymi).
Zmiany w Prawie telekomunikacyjnym dotyczące wtórnego obrotu częstotliwościami są efektem zmian wprowadzonych w 2009 roku do unijnego pakietu łączności elektronicznej. Zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE zmienioną dyrektywą 2009/140/WE państwa członkowskie mogą wprowadzić do swoich porządków prawnych przepisy dotyczące przekazywania lub wydzierżawiania przedsiębiorstwom indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości radiowych.
Państwom członkowskim została pozostawiona swoboda w zakresie wprowadzenia wolnego obrotu częstotliwościami radiowymi również w innych pasmach częstotliwości
Dyrektywa zobowiązała państwa członkowskie do określenia w przepisach krajowych zasad przekazywania lub wydzierżawiania przedsiębiorstwom indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości radiowych w tych pasmach, które zostaną określone w przyjętych przez Komisję Europejską środkach wykonawczych.