Sąd Najwyższy: Akcjonariusz też bywa konsumentem

Sąd Najwyższy skargę uwzględnił, wskazując, że umowa – co wynika z jej treści i z pozwu – nie została zawarta przez Jana M. w bezpośrednim związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą , ale w związku z jego zatrudnieniem w komercjalizowanej spółce, z czego mogło wynikać prawo do nieodpłatnego nabycia akcji będących przedmiotem umowy. Sam status akcjonariusza, dysponującego nawet dużą liczbą akcji i potencjalną możliwością korzystania z uprawnień majątkowych i korporacyjnych, nie wyklucza uznania go za konsumenta. Wydając nakaz zapłaty, sąd rejonowy nie uwzględnił, wręcz zignorował, okoliczności, że weksel, na którym oparte zostało roszczenie, służył zabezpieczeniu wierzytelności od konsumenta.

– Nie uwzględniając konsumenckiego charakteru umowy, sąd nie wywiązał się z obowiązku ciążącego na wszystkich organach władzy publicznej z mocy art. 76 Konstytucji RP oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 o ochronie konsumentów, ograniczając się do formalnego sprawdzenia, czy weksel został należycie wypełniony przez powódkę – wskazał w uzasadnieniu sędzia SN Paweł Księżak. – Nie było zaś wątpliwości, że zastrzeżona wyłącznie na korzyść powódki kara umowna 30-krotnie przekraczająca wartość umowy była rażąco wygórowana.

SN uchylił nakaz i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

– Stanowisko SN jest trafne. Potwierdza, że posiadacz akcji, a nawet inwestor giełdowy, może być konsumentem. W praktyce konstruowania pracowniczych programów opcji nabycia akcji pracodawcy powinni zatem uwzględnić wielopłaszczyznowy aspekt ochrony pracownika – nabywcy akcji, który uzyskać może ochronę swoich interesów również jako konsument – komentuje Magdalena Sudoł, adwokat z kancelarii Lubasz i Wspólnicy.

Sygnatura akt: I NSNc 232/21