Tak uzupełniona kwota to wynagrodzenie pana Jerzego, jakie otrzymałby, gdyby był obecny w pracy przez wszystkie dni trwania obydwu umów. Stanowi ono podstawę wymiaru zasiłku opiekuńczego przysługującego pracownikowi.
Choroba tuż po etacie
Jeżeli pracownik tymczasowy został zatrudniony w trakcie jednego miesiąca kalendarzowego, a prawo do świadczenia uzyskał w następnym miesiącu, to podstawę wymiaru zasiłku ustala się na podstawie wynagrodzenia za ten miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Trzeba je jednak wcześniej uzupełnić do kwoty, która przysługiwałaby mu za wszystkie dni trwania umowy (lub umów) o pracę tymczasową w tym miesiącu.
Zatem również i w tym przypadku obowiązuje zasada odmienna niż w przypadku ogółu pracowników. Wynagrodzenia nie należy bowiem uzupełniać do poziomu, jaki zatrudniony uzyskałby za cały drugi kalendarzowy miesiąc zatrudnienia, a jedynie do okresu, przez jaki ma trwać w tym miesiącu umowa o pracę tymczasową.
Przykład
Pan Marek, pracownik tymczasowy zatrudniony na podstawie umowy o pracę na okres od 19 października do 15 listopada br., przyniósł zwolnienie lekarskie na okres od 12 do 14 listopada.
Za ten okres agencja musi mu wypłacić wynagrodzenie chorobowe. Za listopad pracownik ten otrzymał pensję określoną stawką godzinową (16,40 zł/godz.) w kwocie 918,40 zł za 56 przepracowanych godzin (po pomniejszeniu o składki na ubezpieczenia społeczne – 792,49 zł).
W czasie trwania kontraktu obowiązujący go wymiar czasu pracy w listopadzie wynosił 10 dni, tj. 80 godzin. Ustalając podstawę wymiaru przysługującego pracownikowi świadczenia agencja musi uwzględnić wynagrodzenie za listopad, po jego wcześniejszym uzupełnieniu do kwoty, jaką pan Marek otrzymałby za ten miesiąc, gdyby nie chorował (a więc za dni, na które zawarta była w tym miesiącu umowa). Ponieważ pracownik otrzymuje wynagrodzenie stałe (stawka godzinowa), to uzupełnienie polega na tym, by przyjąć kwotę z umowy o pracę (po odliczeniu składek społecznych).
W praktyce polega to na pomnożeniu stawki za godzinę pracy przez liczbę godzin, jaką zatrudniony przepracowałby, gdyby nie chorował, a więc w tym przypadku – przez 80 godzin. Uzupełniona płaca wyniesie zatem 1312 zł (16,40 zł x 80 godzin), a po pomniejszeniu o składki ZUS 1132,12 zł (1312 zł – 13,71 proc.). Ta kwota będzie podstawą wymiaru wynagrodzenia chorobowego przysługującego panu Markowi za trzy dni choroby w listopadzie.
Zapewnione minimum
Gwarancja minimalnej podstawy wymiaru zasiłku, tak jak w przypadku ogółu pracowników, ma również zastosowanie do pracowników tymczasowych. Oznacza to, że podstawa wymiaru zasiłku przysługującego pracownikowi tymczasowemu zatrudnionemu na cały etat, wraz ze składnikami przysługującymi w okresie pobierania świadczeń chorobowych, nie może być niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę po odliczeniu równowartości 13,71 proc. tej kwoty.
Jedynie pracownikom w pierwszym roku pracy w życiu gwarantowana najniższa podstawa wymiaru zasiłku może być niższa, bo jest to 80 proc. minimalnej płacy po pomniejszeniu o 13,71 proc. W 2012 r. jest to odpowiednio 1294,35 zł i 1035,48 zł. Wskazane kwoty są proporcjonalnie niższe w przypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Ustalając minimalną podstawę wymiaru zasiłku dla pracownika tymczasowego należy jednak uwzględnić odmienną zasadę niż w przypadku „zwykłych" pracowników. Chodzi o sytuację, gdy świadczenie przysługuje w miesiącu, w którym umowa o pracę tymczasową nie obejmuje pełnego miesiąca.
Jeśli bowiem w miesiącu, w którym pracownik tymczasowy uzyskał prawo do zasiłku, zawarta z nim umowa nie ma trwać przez pełny kalendarzowy miesiąc, to kwotę minimalnej płacy trzeba ustalić odpowiednio do okresu trwania angażu w tym miesiącu.
Zgodnie z wyjaśnieniami ZUS (zawartymi w komentarzu do ustawy zasiłkowej – pkt 201) kwotę minimalnej podstawy wymiaru zasiłku należy ustalić w następujący sposób:
- kwotę najniższej płacy (w wysokości odpowiedniej do stażu pracy) pomniejszoną o 13,71 proc. dzieli się przez liczbę dni roboczych w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy,
- wynik mnoży się przez liczbę dni roboczych trwania umowy (umów), z tytułu której powstało prawo do zasiłku.
Przykład
Przyjmując założenia z poprzedniego przykładu, aby ustalić minimalną podstawę wymiaru świadczenia chorobowego przysługującego pracownikowi za okres od 12 do 14 listopada, należy dokonać następującego wyliczenia:
1294,35 zł (tj. 1500 zł – 13,71 proc.) : 21 dni roboczych w listopadzie x 10 dni roboczych trwania umowy = 616,36 zł.
Ponieważ ustalona dla pracownika podstawa w kwocie 1132,12 zł jest wyższa od minimalnej podstawy wymiaru, to od niej należy wyliczyć wysokość wynagrodzenia chorobowego (nie ma potrzeby jej podwyższać).
ODPOWIEDNIE DO ZASAD WYNAGRADZANIA
Gdy zasady wynagradzania z tytułu kolejnych, bezpośrednio następujących po sobie umów o pracę są różne (np. z tytułu jednej pracownik otrzymywał stałe, a z tytułu drugiej – zmienne wynagrodzenie) i konieczne byłoby uzupełnienie wynagrodzenia, to pensję z tytułu każdej umowy trzeba uzupełnić odrębnie.
W takim przypadku uzupełniona kwota stałego wynagrodzenia to ta wynikająca z umowy o pracę. Natomiast wynagrodzenie zmienne uzupełnia się dokonując kolejno rachunków:
- dzieląc wynagrodzenie uzyskane za przepracowane dni robocze przez liczbę dni przepracowanych,
- mnożąc wynik przez liczbę dni roboczych, które pracownik przepracowałby w ramach obowiązującego go rozkładu czasu pracy.
