Aby przyciągnąć nowych przedsiębiorców, ale także aby zachęcić do inwestowania istniejące firmy, władze lokalne wprowadzają zwolnienia z podatku od nieruchomości związane z nowymi inwestycjami.
Drugim, obok pomocy regionalnej, popularnym modelem zwolnień z podatku od nieruchomości, są ulgi udzielane na zasadach tzw. pomocy de minimis, które także wprowadzane są w drodze uchwał rady gminy.
Pomoc de minimis zgodnie z zasadą „de minimis non curat lex” (łac. prawo nie troszczy się o drobiazgi) oznacza pomoc o niewielkiej wartości, która nie podlega procedurze notyfikacyjnej, ponieważ nie powoduje powstania zakłóceń we wspólnym rynku. Jak się wydaje, to właśnie uproszczone procedury (brak notyfikacji) oraz relatywnie niska wartość zwolnień przyznawanych w jej ramach powodują, że władze gmin chętnie wprowadzają zwolnienia z podatku od nieruchomości na zasadach pomocy de minimis.
Zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego przeznaczenie pomocy de minimis nie jest z góry określone, co oznacza, że zarówno ewentualny katalog wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą (jeżeli zostanie wprowadzony przez władze danej gminy), jak i charakter przedsięwzięć, na które jest udzielana, nie został zasadniczo ograniczony.