Pracownik, który pierwszy raz podejmuje pracę w danym roku kalendarzowym, uzyskuje prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku (art. 153 § 1 kodeksu pracy).
Prawo do urlopu przysługuje w takiej sytuacji z dołu, po przepracowaniu każdego miesiąca. Od 1 stycznia kolejnego roku kalendarzowego pracownik nabędzie już urlop z góry, w pełnym wymiarze, który wynika z kodeksu pracy.
Jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż dziesięć lat, ma prawo do 20 dni urlopu. Ponieważ jednak pracuje tylko na część etatu, urlop trzeba obniżyć (przyjmując za podstawę 20 dni) proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy (stosownie do art. 154 § 2 k.p.).
Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się również czas pobierania nauki. I tak wlicza się z tytułu ukończenia:
- zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej
