W artykule z 10 czerwca 2010 r „[link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=C4D974F1FF1A718DEDF174AA6983D419?n=1&id=324433&wid=347265]Różnica na VAT nie jest ani przychodem, ani kosztem[/link]” autorka pisze, że według [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=C4D974F1FF1A718DEDF174AA6983D419?n=1&id=324433&wid=347265]ustawy o rachunkowości[/link] różnice naliczamy od wartości brutto faktury. Domyślam się, że chodzi o różnice kursowe od transakcji zawartych w walutach obcych. Z jakich przepisów ustawy o rachunkowości autorka wyciąga taki wniosek?
Ja nie mogę się doszukać treści wskazującej na to, a jest to w mojej codzienności zawodowej bardzo ważne.
Rzeczywiście, w ustawie o rachunkowości nie ma definicji różnic kursowych i nie jest wyraźnie określone, co stanowi podstawę do ich naliczenia. Jednak zasady odnoszące się do wyceny operacji w walutach obcych (art. 30) mówią o składnikach aktywów i pasywów oraz o należnościach i zobowiązaniach, a nie o przychodach i kosztach, jak w ustawie podatkowej.
Należy więc przyjąć, że chodzi o wartości brutto, a nie netto. Z umowy z kontrahentem wynika na ogół, że zapłacie w walucie obcej podlega cała kwota brutto, więc w tej sytuacji na kontach rozrachunkowych księgujemy całość należności/zobowiązania, razem z podatkiem VAT.
Zgodnie z art. 30 ustawy o rachunkowości wyceniamy należności i zobowiązania wyrażone w walucie obcej według kursu średniego NBP z dnia poprzedzającego ich powstanie. Natomiast operację zapłaty należności lub zobowiązania wyceniamy według kursu faktycznie zastosowanego z dnia zapłaty lub kursu średniego z dnia poprzedzającego, jeżeli zastosowanie kursu faktycznego nie jest zasadne.
