Wypalenie nie jest diagnozą pracownika. Jest informacją o organizacji pracy

Gdy w 1974 r. psychiatra Herbert Freudenberger po raz pierwszy użył określenia „wypalenie zawodowe”, opisywał osoby, które mimo dużego zaangażowania stopniowo traciły energię, motywację i satysfakcję z pracy. W tym samym czasie nad tym zjawiskiem badania prowadziła również Christina Maslach, która później stworzyła jedną z najbardziej znanych koncepcji wypalenia zawodowego. Ponad pół wieku później wypalenie zawodowe nie jest już wyłącznie pojęciem z obszaru psychologii pracy. Coraz częściej staje się sygnałem ostrzegawczym dla organizacji.