Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch wyrokach z 3 czerwca 2014 (II FSK 1284/12 oraz II FSK 1702/12). Sprawy te dotyczyły podatku pobranego przed 1 stycznia 2011 r. W tym kontekście NSA potwierdził stanowisko sądu I instancji, że odmowa objęcia funduszu z kraju trzeciego zwolnieniem z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o CIT narusza zasadę swobody przepływu kapitału wyrażoną w art. 56 ust. 1 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Mechanizm wymiany informacji
Sądy administracyjne potwierdziły już wielokrotnie (m.in. w przytoczonych wyrokach, które również dotyczyły funduszy z siedzibą w USA), że wszelkie informacje wymagane przez organy w trakcie postępowania podatkowego powinny być uzyskiwane bezpośrednio od podatnika wnioskującego o zwrot nienależnie pobranego podatku. Jeśli jednak organ uzna, że konieczna jest weryfikacja dokumentów potwierdzających politykę inwestycyjną funduszu, zasady nadzoru lub ramy prawne działania funduszu, to mechanizmy wymiany informacji z art. 23 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską i Stanami Zjednoczonymi oraz art. 4 konwencji w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r. są w zupełności wystarczające do tego celu.
Autor jest konsultantem w zespole ds. podatków międzynarodowych PwC
Zdaniem eksperta
Agata Oktawiec doradca podatkowy, dyrektor w zespole ds. podatków międzynarodowych PwC
Doprecyzowanie ułatwi rozliczenia Komentowane wyroki są pierwszą próbą kompleksowego uzupełnienia wyroku Trybunału w sprawie C-190/12 o elementy, które Trybunał pozostawił do rozstrzygnięcia sądom krajowym. Przede wszystkim wyroki te jednoznacznie potwierdzają, że przed rokiem 2011 również fundusze z krajów trzecich (w tym amerykańskie) mogły być objęte regulacją art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o CIT, jako że właściwe mechanizmy wymiany informacji są generalnie dostępne. Jednocześnie, aby potwierdzić, że dyskryminacja danego funduszu na gruncie prawa traktatowego jest niedopuszczalna, wystarczy zbadać podstawowe elementy i konstrukcje pozwalające na potwierdzenie, że dany podmiot działa na zasadach analogicznych do funduszy funkcjonujących na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych, implementującej dyrektywę UCITS. Stanowisko to jest spójne z dotychczasowym, w miarę jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, w świetle którego przed rokiem 2011 fundusze z siedzibą w krajach UE/EOG także powinny być objęte art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o CIT. Oczywiście jeśli wykażą, że działają na podstawie dyrektywy UCITS, np. dostarczając specjalne zaświadczenia wydane przez właściwy organ nadzoru. Sądy nie wypowiedziały się jeszcze w kwestii podatku pobranego od 1 stycznia 2011 r. (tj. od daty wprowadzenia warunkowego zwolnienia dla funduszy z krajów UE/EOG). W szczególności nie jest pewne, czy fundusze z krajów trzecich, które wnoszą o zwrot podatku pobranego po 1 stycznia 2011 r., powinny spełniać warunki przewidziane w ustawie o CIT dla funduszy z krajów EU/EOG, czy też powoływać się nadal na art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o CIT, co pozwoliłoby na objęcie zwolnieniem znacznie większej liczby funduszy inwestycyjnych (np. podmiotów transparentnych podatkowo).
