Na nieprzydatność klasyfikacji statystycznych w tym zakresie zwrócił też uwagę WSA w Lublinie ([b]wyrok z 10 listopada 2006 r., I SA/Lu 282/06)[/b]: „w PKWiU nie ma usługi określanej mianem »roboty budowlano-montażowej«. Skoro ustawodawca w sposób opisowy określił preferencyjną stawkę, nie można odmówić jej stosowania w przypadku, gdy świadczona usługa niewątpliwie jest remontem czy usługą budowlano-montażową”.
„Protokoły sporządzone po wykonaniu świadczenia jednoznacznie potwierdzają, że zamiarem stron było wykonanie usługi wymiany i zamontowania stolarki okiennej jako pewnego całego dzieła, a to oznacza, że zawarte umowy należy traktować jako umowę rezultatu, której najistotniejszą cechą jest to, że motywem jej zawarcia jest osiągnięcie określonego celu (instalacja umożliwiająca normalne korzystanie z rzeczy)” – stwierdził lubelski WSA.
[srodtytul]Co orzekł sąd w Gliwicach[/srodtytul]
I oto w niedawnym wyroku[b] (z 6 lutego 2009 r., III SA/ Gl 1226/08) WSA[/b] w Gliwicach użył nie tej argumentacji, co pozostałe sądy w przedstawionych sprawach, ale dokładnie takiej, jak organy podatkowe: o opodatkowaniu decyduje klasyfikacja PKWiU, a zgodnie z nią usługi świadczone przez podatnika powinny być zaklasyfikowane do działu 20.30 PKWiU – produkcja wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa.
Dlatego gliwicki WSA stwierdził, że „w całości podziela ocenę prawną co do opodatkowania czynności wykonywanych przez wnioskodawcę polegających na dostawie schodów i balustrad wraz z ich montażem według stawki podstawowej 22 proc.”.
Co ciekawe, zupełnie inaczej ten sam sąd w Gliwicach orzekł w [b]wyroku z 26 kwietnia 2006 r. (I SA/Gl 1139/05)[/b]. Zarzucił wtedy organom podatkowym, że nie sklasyfikowały czynności wykonywanych przez podatnika z uwzględnieniem prawa wspólnotowego, a oparły się głównie na przepisach prawa krajowego „ocenianego z punktu widzenia zasad klasyfikacji statystycznych, a mianowicie zasad wynikających z PKWiU oraz PKD”. W efekcie, jak wówczas podsumował, „organy dokonały błędnej wykładni przepisów materialnych (...) w oparciu o zasady wynikające z klasyfikacji statystycznych, uznając, że producent stolarki budowlanej świadcząc usługę montażu tych towarów dokonuje ich dostawy”, a nie usługi opodatkowanej stawką 7 proc. VAT.
[ramka] [b]Nie tylko okna i schody[/b]
Przedstawiony problem dotyczy nie tylko producentów materiałów budowlanych, choć niewątpliwie ich sprawy najczęściej trafiały na wokandę.Warto jednak wiedzieć, że podobną kwestią, choć dotyczącą całkiem innych usług, zajmował się E[b]uropejski Trybunał Sprawiedliwości, rozpatrując sprawę Faaborg-Gelting Linien A/S v. Finanzamt Flensburg (C-231/94)[/b].
W orzeczeniu ETS uznał, że dostawa gotowych posiłków do bezpośredniego spożycia jest rezultatem wielu usług, począwszy od gotowania potrawy do jej serwowania u odbiorcy, przy czym jednocześnie do dyspozycji klienta pozostaje infrastruktura, w tym jadalnia z pomieszczeniami sąsiadującymi (szatnia itp.), umeblowanie i zastawa stołowa.
Natomiast osoby, które w ramach wykonywania swojego zawodu pracują w restauracjach, wykonują na rzecz nabywcy posiłków wiele czynności, takich jak nakrywanie do stołu, doradzanie klientowi i objaśnianie szczegółów dotyczących posiłków w menu, podawanie do stołu i sprzątanie po zakończeniu konsumpcji.ETS stwierdził też, że transakcje w restauracjach charakteryzuje cały zespół cech i czynności, przy czym dostawa posiłku jest jedynie częścią usługi, choć stanowi w nich dominujący element. Zatem należy je klasyfikować jako świadczenie usług w rozumieniu art. 6 ust. 1 VI dyrektywy.
Wskazał przy tym, że sytuacja wygląda inaczej, jeśli chodzi o posiłki „na wynos”, i nie obejmuje usługi mającej na celu uzyskanie wzrostu konsumpcji na miejscu przy odpowiednim podaniu potrawy. [/ramka]
