Tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 listopada 2013 r. (II FSK 2912/11).
Podatnik (dalej także: spółka), będący spółką celową przejął nieukończoną inwestycję w celu zakończenia na niej budowy. Spółka nabywała wierzytelności wobec poprzedniego inwestora. Na poczet ceny nabycia nieruchomości zaliczono część nabytych uprzednio wierzytelności poprzedniego inwestora, a część ceny sprzedaży zapłacono w gotówce. Środki pieniężne na te czynności pochodziły głównie z pożyczek udzielanych spółce przez jej wspólników, posiadających ponad 25 proc. udziałów w spółce.
W związku z tym, spółka zwróciła się do organu podatkowego z pytaniem, czy od dnia przekazania środka trwałego do używania odsetki i prowizje od wskazanych pożyczek są kosztem wytworzenia tego środka trwałego i zwiększają jego wartość początkową dla celów amortyzacji, oraz czy spółka może zaliczać do kosztów pełną wysokość odpisów amortyzacyjnych od tak ustalonej wartości początkowej, co jej zdaniem jest możliwe.
Organ podatkowy w wydanej interpretacji nie zgodził się z tym stanowiskiem co do odsetek. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 60 ustawy o CIT, za koszty podatkowe nie uważa się odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez jej udziałowca. Przepisy te mają zastosowanie również do amortyzacji. Zaznaczył, że ograniczeniom tym nie podlegają prowizje wypłacone od udzielonych przez udziałowców pożyczek.
Spółka wniosła na tę interpretację skargę, którą WSA w Rzeszowie oddalił wyrokiem z 13 września 2011 r. (I SA/Rz 447/11). Na wyrok ten wniesiono skargę kasacyjną do NSA, którą sąd również oddalił. W ocenie NSA, jako że amortyzacja jest formą stopniowego obciążania kosztów podatkowych wydatkami poniesionymi na nabycie czy wytworzenie środków trwałych, niezasadne jest przyjęcie, aby poprzez odpisy amortyzacyjne koszty te obciążać wydatkami, które zostały wyłączone z kosztów podatkowych.
