Tak uznał Sąd Najwyższy w wyroku z 28 czerwca 2012 r. (II UK 284/11).
Stan faktyczny
W tej sprawie pracodawcą był przedsiębiorca budowlany, który wykonywał budowy w różnych miejscowościach na terenie całego kraju. Pracownicy pracowali w różnych miejscach, przemieszczając się między poszczególnymi miejscowościami, w których prowadzone były budowy. Miejsce pracy zatrudnionych określono szeroko, jako „budowy prowadzone przez pracodawcę na terenie całego kraju".
Powstała wątpliwość, czy świadcząc pracę w różnych miejscowościach, w których wykonywane są budowy, pracownicy przebywali w podróżach służbowych.
Rozstrzygnięcie
Sąd rejonowy uznał, że to nie były delegacje służbowe, ponieważ świadczenie zadań w różnych miejscowościach należało do istoty obowiązków pracowniczych i miało charakter stały. Sąd okręgowy nie podzielił jednak tego stanowiska. Uznał, że pracownicy przebywali w podróżach służbowych.
Sprawa dotarła do Sądu Najwyższego. Rozstrzygając tę wątpliwość, odwołał się do istoty podróży służbowej. Zgodnie z art. 775 § 1 kodeksu pracy podróż służbowa jest odbywana poza obszar miejscowości, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałe miejsce pracy. Kluczowy jest zatem sposób określenia miejsca pracy. Można je ustalić jako stały punkt w znaczeniu geograficznym bądź jako pewien oznaczony obszar (np. strefa określona granicami jednostki administracyjnej podziału kraju).
