Stworzenie programu komputerowego związane jest nieodłącznie z powstaniem praw do niego. Pojawia się jednak pytanie, jakie są to prawa oraz w jakim zakresie i komu przysługują. Aby odpowiedzieć na nie, trzeba prześledzić proces tworzenia takiego programu oraz okoliczności towarzyszące jego konstruowaniu. Pomocne mogą być przepisy prawa autorskiego, określające komu i w jakim zakresie przysługują uprawnienia do korzystania z oprogramowania.
Program komputerowy, jako utwór, podlega prawu autorskiemu. Zgodnie z zasadą, prawo autorskie przysługuje twórcy utworu (art. 8 ust. 1 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych – dalej jako: „u.p.a.u.t.).
Powstaje ono z chwilą ustalenia utworu, czyli jego uzewnętrznienia w taki sposób, aby osoby inne niż twórca mogły się z nim zapoznać. Wyróżnia się autorskie prawa osobiste, związane nieodłącznie z osobą twórcy (np. prawo do oznaczenia utworu przez twórcę swoim nazwiskiem) oraz autorskie prawa majątkowe, czyli prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu niego.
W odniesieniu do programów komputerowych, u.p.a.u.t. w art. 74 ust. 4 określa precyzyjnie, co obejmują autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego. Jest to m.in. zwielokrotnianie programu komputerowego, wprowadzanie w nim zmian oraz jego rozpowszechnianie. Ze względu na swój charakter, zbyciu (przeniesieniu na inną osobę) mogą podlegać tylko autorskie prawa majątkowe. Nie dotyczy to jednak autorskich praw osobistych, które są niezbywalne. Nie można się ich zrzec.
Prawa autorskie do stworzonego programu komputerowego zasadniczo przysługują programiście. Zasadniczo, ponieważ są odstępstwa od tej zasady.
